Droga Redakcjo, jestem mamą trzyletniego Mikołajka, który od września zaczął swoją przygodę z grupą maluchów. Mój syn jest jeszcze na etapie pieluch, bo każde dziecko ma swoje własne tempo rozwoju i nie zamierzam go na siłę stresować ani zmuszać do siedzenia na nocniku, skoro nie jest na to gotowy. Rano przyniosłam do szatni całą nową paczkę pampersów, chusteczki nawilżane oraz zapas ubrań na zmianę i spokojnie poprosiłam wychowawczynię, żeby przewijała małego przynajmniej trzy razy dziennie, tak jak robimy to w domu.
WIDEO…
Ku mojemu ogromnemu zdumieniu, kobieta spojrzała na mnie z chłodnym dystansem i bezczelnie oznajmiła, że przedszkole to nie żłobek i ona nie zamierza spędzać dnia w łazience. Kiedy wyjaśniłam, że pracuję na pełen etat i po to oddaję dziecko pod opiekę, żeby miało zapewniony komfort, usłyszałam, że powinnam była odpieluchować syna w wakacje. Ręce mi opadły, bo uważam, że jak ktoś nie lubi dzieci i brzydzi się podstawowej opieki nad trzylatkiem, to powinien po prostu natychmiast zmienić pracę.
Chłodne podejście i zasłanianie się regulaminem
Najbardziej zabolał mnie ten lodowaty ton i brak jakiejkolwiek chęci dogadania się dla dobra małego dziecka. Wychowawczyni zaczęła mi wyliczać, że na sali jest dwadzieścioro maluchów i że kiedy ona wyjdzie przewinąć Mikołajka, reszta grupy zostanie bez odpowiedniego nadzoru. Przecież w każdej grupie maluchów zatrudniona jest pomoc nauczyciela właśnie po to, żeby ogarniać takie sytuacje w toalecie i pilnować higieny najmłodszych.
Zasłanianie się sztywnymi przepisami i podstawą programową w momencie, gdy chodzi o zdrowie i komfort małego człowieka, jest dla mnie po prostu nie do przyjęcia. Jeśli moje dziecko będzie chodziło przez kilka godzin w pełnym, mokrym pampersie, to wieczorem odbiorę je z bolesnymi odparzeniami i płaczem. Płacę podatki, płacę za wyżywienie i dodatkowe zajęcia, więc mam pełne prawo oczekiwać, że w zamian mój syn będzie czysty, suchy i zadbany. Wygląda jednak na to, że dla niektórych pań liczy się tylko odhaczenie zajęć plastycznych, a podstawowa troska o malucha to już zbyt wielki wysiłek.
Presja na rodziców i brak zrozumienia
Czuję potężną niesprawiedliwość, bo od początku roku szkolnego mam wrażenie, że w szatni patrzy się na mnie jak na wyrodną matkę, która zaniedbała swoje dziecko. Wszystkie poradniki i psycholodzy trąbią dziś o tym, że nie wolno wywierać na maluchu presji i trzeba podążać za jego gotowością, a w przedszkolu zderzamy się ze ścianą z poprzedniej epoki. Nauczycielki chciałyby dostawać na salę gotowe, w pełni samodzielne roboty, przy których nie trzeba kiwnąć palcem, najlepiej żeby same jadły, ubierały się i korzystały z toalety.
Kiedy rozmawiam o tym z innymi mamami spod placówki, widzę, że wiele z nich boi się odezwać, bo nie chce robić sobie wrogów wśród personelu. Ja jednak nie zamierzam milczeć i udawać, że wszystko jest w porządku, gdy cierpi na tym moje własne dziecko. Praca z najmłodszymi dziećmi to zawód wymagający ogromnego powołania, cierpliwości i ciepła, a nie odbębnienia kilku godzin przy biurku. Jeśli przewinięcie trzylatka trzy razy w ciągu ośmiu godzin stanowi dla kogoś problem nie do przeskoczenia, to może faktycznie lepiej poszukać zajęcia w urzędzie albo w sklepie, gdzie nie ma kontaktu z maluchami.
Oczekuję zwykłego wsparcia, a nie walki w szatni
Piszę ten list, bo mam nadzieję, że dotrze on do osób, które decydują o tym, jak funkcjonują nasze przedszkola, ale też do samych nauczycielek. Nie oczekuję od kadry żadnych cudów ani indywidualnego traktowania, a jedynie zwykłej, ludzkiej życzliwości w tym trudnym dla nas okresie przejściowym. Wspólnie pracujemy nad tym, by Mikołajek pożegnał się z pieluchami, ale zanim to nastąpi, potrzebuję pewności, że w czasie mojej nieobecności ktoś o niego po prostu zadba.
Zamiast patrzeć na matki z góry, o wiele lepiej byłoby okazać trochę wyrozumiałości i wsparcia. Dziecko doskonale wyczuwa napięcie między dorosłymi, a poranne kłótnie pod drzwiami sali na pewno nie pomagają mu w adaptacji. Chcę rano zostawiać syna w miejscu, gdzie czuje się bezpieczny i akceptowany takim, jaki jest, bez względu na to, czy nosi jeszcze pieluchę, czy nie. Ostatecznie w tym zawodzie najważniejsze powinno być serce do dzieci, a nie sztywne trzymanie się regułek.
Pozdrawiam całą Redakcję,
Marlena, mama trzyletniego Mikołajka
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl
Zobacz też: Afera o pampersa w grupie trzylatków: nauczycielka zadała matce tylko jedno pytanie. W szatni zapadła cisza
