Przeglądając dzisiejsze rankingi najchętniej wybieranych imion na polskich porodówkach, nietrudno zauważyć wyraźny podział. Z jednej strony królują nowoczesne, krótkie formy, a z drugiej wielkie powroty przedwojennych klasyków po naszych prababciach. Jest jednak pewna grupa imion, która gdzieś utknęła – dla współczesnych mam brzmią one zbyt swojsko i kojarzą się z pokoleniem ich rodziców, więc omijają je szerokim łukiem.
WIDEO…
Najlepszym przykładem takiego zjawiska jest Iwona, która w epoce PRL-u była absolutnym synonimem wielkiego świata, paryskiego szyku i nowoczesności, a obecnie w urzędach stanu cywilnego stanowi prawdziwą rzadkość.
Imię Iwona. Francuski szyk i celtyckie korzenie w sercu Europy
Trudno zrozumieć dzisiejszą niechęć młodych mam do tego imienia, zawsze gdy uświadomimy sobie, skąd właściwie się ono wzięło i dlaczego w latach sześćdziesiątych czy siedemdziesiątych robiło tak oszałamiającą karierę. Iwona to żeński odpowiednik męskiego imienia Iwo, a jego historia sięga daleko w przeszłość, bo aż do dawnych ludów celtyckich i germańskich. Wywodzi się ono od słowa oznaczającego cis, czyli niezwykle trwałe, wiecznie zielone drzewo, z którego w dawnych wiekach wyrabiano najlepsze łuki oraz broń.
Do Polski to wyjątkowe imię przywędrowało bezpośrednio z Francji, gdzie forma Yvonne przez dekady uchodziła za niezwykle dystyngowaną, kobiecą i elegancką. W czasach PRL-u, gdy granice były zamknięte, a wszystko, co zachodnie, budziło ogromny podziw, rodzice marzyli o tym, by dać córkom namiastkę wielkiego świata. Iwona brzmiała wówczas niezwykle świeżo, lekko i z klasą, całkowicie odcinając się od tradycyjnych, wiejskich imion. W każdej szkolnej klasie i na każdym podwórku można było spotkać przynajmniej kilka dziewczynek o tym imieniu, a jego popularność wydawała się nie do zatrzymania.
Imię dla dziewczynki z PRL-u. Obietnica niezwykłej wewnętrznej mocy
Poza powiewem Zachodu, imię Iwona niesie ze sobą niezwykle bogate i piękne znaczenie, o którym dzisiejsze pokolenie rodziców chyba zupełnie zapomniało. Nawiązanie do szlachetnego drzewa cisowego sprawia, że w tradycyjnych księgach imion tłumaczy się je jako imię osoby niezłomnej, pełnej życiowej siły, odpornej na przeciwności losu oraz wiernej swoim zasadom. W dawnych wierzeniach cis był symbolem nieśmiertelności, mądrości i ochrony przed złem, co czyniło to imię wyjątkowym talizmanem na całe dorosłe życie.
Znawcy etymologii i charakterologii podkreślają, że kobiety noszące to imię wyróżniają się ogromną zaradnością, inteligencją oraz naturalnym wdziękiem, który przyciąga ludzi. Iwona to osoba, która twardo stąpa po ziemi, potrafi świetnie zorganizować rzeczywistość wokół siebie, a jednocześnie zachowuje dużą wrażliwość i empatię wobec najbliższych. Co więcej, imię to daje mnóstwo ciepłych i sympatycznych możliwości zdrobnień, takich jak Iwonka, Iwcia czy Iwuś, które brzmią bardzo miękko i rodzinnie. Trudno więc znaleźć w jego brzmieniu lub sensie jakikolwiek element, który mógłby budzić negatywne emocje, a jednak coś w naszym podejściu wyraźnie się zmieniło.
Dlaczego młodzi rodzice uciekają dziś od hitu sprzed lat?
Wystarczy spojrzeć w oficjalne rejestry publikowane regularnie przez Ministerstwo Cyfryzacji, by zobaczyć skalę tego odwrotu. Z pozycji absolutnej gwiazdy polskich porodówek w drugiej połowie dwudziestego wieku, Iwona spadła na odległe miejsca w statystykach, stając się wyborem niszowym. W skali całego kraju rocznie otrzymuje je zaledwie kilka lub kilkanaście dziewczynek, podczas gdy Zofie, Zuzanny czy Maje liczy się w tysiącach.
Powód tego zjawiska jest bardzo prosty i doskonale znany socjologom badającym mody językowe. Dla dzisiejszych dwudziestokilkuletnich i trzydziestoletnich mam Iwona to imię ich własnych ciotek, nauczycielek ze szkoły podstawowej albo koleżanek z pracy ich matek. Zamiast francuskiej elegancji i paryskich bulwarów, w głowach młodego pokolenia pojawiają się skojarzenia z biurami z epoki PRL-u, trwałymi ondulacjami i szkolnymi fartuszkami.
Wstyd przed nadaniem tego imienia córce wynika więc wyłącznie z pokoleniowego przesytu – potrzebujemy zazwyczaj około stu lat, by dane brzmienie znów wydało nam się szlachetne i godne powrotu. Wszystko wskazuje więc na to, że piękna Iwona musi jeszcze cierpliwie poczekać na swoją kolej, aż obecne maluchy dorosną i na nowo odkryją urok imion swoich babć.
Zobacz też: Żałuje, że nazwała córkę tym romantycznym imieniem. „Mogła być Zosią albo Mają, a jest dziwadłem”