Gdy kilka lat temu Renata kompletowała wyprawkę, przeglądała kalendarz w poszukiwaniu czegoś absolutnie nieszablonowego dla swojej córki. Kobieta od zawsze kochała literaturę, poezję i teatr, dlatego tradycyjne, królujące w urzędach imiona wydawały jej się zbyt pospolite i pozbawione duszy. Szukała brzmienia delikatnego, melodyjnego i pełnego tajemnicy, które od razu kojarzyłoby się z wrażliwością i sztuką. Ostatecznie Renata postawiła na Ofelię, zachwycona jej brzmieniem i literackim rodowodem, wierząc, że daje dziecku najpiękniejszy prezent na start.
WIDEO…
Dziś jednak, gdy jej córka chodzi do przedszkola i coraz częściej bawi się na osiedlowych placach zabaw, kobieta nie potrafi ukryć ogromnego żalu i otwarcie wyrzuca sobie tamtą decyzję. Zamiast zachwytów nad oryginalnością, dziewczynka spotyka się z niezrozumieniem, przekręcaniem imienia i złośliwymi docinkami, a zrozpaczona matka powtarza dziś z goryczą, że jej córka mogła być zwykłą Zosią albo Mają, a przez jej wybujałe ambicje stała się w oczach rówieśników zwykłym dziwadłem.
Imię Ofelia dla dziewczynki. Tragiczny cień ukryty za literackim pięknem
Patrząc na historię Renaty, doskonale widać, jak bardzo nasze estetyczne zachwyty potrafią przesłonić realne znaczenie i kulturowy bagaż niektórych imion. Ofelia to imię o starożytnym, greckim pochodzeniu, wywodzące się od słowa oznaczającego pomoc, korzyść lub wsparcie. Choć jego pierwotny sens jest niezwykle ciepły i pozytywny, w powszechnej świadomości imię to zostało na zawsze zdominowane przez jedną z najsłynniejszych i najbardziej tragicznych postaci w historii światowego teatru.
Chodzi oczywiście o ukochaną księcia z dramatu „Hamlet” autorstwa Williama Szekspira. Bohaterka ta, choć niewinna, subtelna i niezwykle poetycka, stała się symbolem niespełnionej miłości, szaleństwa i tragicznej śmierci w nurtach rzeki. Renata, wybierając to imię w ciąży, skupiła się wyłącznie na jego dźwięcznej melodii oraz romantycznej otoczce, całkowicie ignorując fakt, że dla większości dorosłych osób będzie ono budzić bardzo ciężkie i melancholijne skojarzenia.
Oryginalne imię dla dziecka. Piękna idea czy wieczne niezrozumienie?
Największy kryzys przyszedł jednak w momencie, gdy mała Ofelia zaczęła nawiązywać pierwsze relacje z rówieśnikami w grupie przedszkolnej i na podwórku. Dzieci w tym wieku potrafią być rozbrajająco szczere, ale też bezlitosne wobec wszystkiego, co wykracza poza ich codzienny, oswojony świat. Dla czterolatków i pięciolatków imię dziewczynki okazało się trudne do wymówienia, dziwne i zupełnie niepodobne do imion innych koleżanek z piaskownicy.
Renata z bólem serca obserwowała, jak inne dzieci przekręcają imię jej córki, wymyślając głupie rymowanki, a starsze dzieciaki na placu zabaw śmieją się, gdy mama woła ją na obiad. Zamiast dumy z wyjątkowości, dziewczynka zaczęła odczuwać wstyd i wycofanie, pytając wieczorami w łóżku, dlaczego nie może nazywać się tak normalnie jak jej najlepsza przyjaciółka. Kobieta zrozumiała wtedy, że brak sensownego, prostego zdrobnienia sprawia, iż mała Ofelia nie ma nawet jak uciec od tej literackiej powagi w codziennych zabawach. Wyrzuty sumienia stały się tak silne, że Renata zaczęła poważnie zastanawiać się, czy jej pragnienie wyróżnienia się z tłumu nie odbyło się kosztem spokoju i poczucia bezpieczeństwa własnego dziecka.
Cena oryginalności, którą płaci najmłodsze pokolenie
Historia Renaty i jej córki to bardzo ważna lekcja dla wszystkich rodziców, którzy w gorączce przedporodowych przygotowań szukają imion za wszelką cenę innych niż wszystkie. Oficjalne statystyki urzędowe jasno pokazują, że Ofelia pozostaje w Polsce wyborem niszowym, na który decydują się tylko nieliczni miłośnicy sztuki i literatury. O ile w dorosłym życiu takie imię może dodawać tajemniczości i wyróżniać w artystycznym środowisku, o tyle w okresie dzieciństwa bywa powodem niepotrzebnych łez i tłumaczenia się na każdym kroku.
Trudno nie współczuć Renacie, która chciała dla swojej córki jak najlepiej, kierując się miłością do piękna i chęcią ucieczki od oklepanej masówki. Jej szczere wyznanie przypomina jednak, że imię powinno przede wszystkim służyć dziecku i ułatwiać mu codzienne funkcjonowanie wśród ludzi, a nie być spełnieniem poetyckich marzeń rodziców. Czasem te najbardziej zwyczajne, popularne propozycje, takie jak wspomniana Zosia czy Maja, dają maluchowi coś bezcennego – poczucie przynależności do grupy i spokój na starcie, którego żadna literacka legenda nie jest w stanie zastąpić.
