Ostatnio podczas zakupów stałam tuż za elegancką kobietą, która rozmawiała przez zestaw głośnomówiący. Z telefonu dobiegał głośny i pełen pretensji głos jej znajomej, który niósł się po całym sklepie. Kobieta była wściekła i rozżalona, bo przed chwilą dostała pilne wezwanie od wychowawczyni z przedszkola, które całkowicie zepsuło jej dzień w biurze. Telefon z placówki oburzył ją do żywego – nauczycielki kazały jej natychmiast przyjechać, bo jej córeczka pobrudziła pieluchę i nikt nie miał zamiaru jej przewijać.
WIDEO…
Szokujący telefon z przedszkola w środku dnia pracy
Z relacji wściekłej mamy wynikało, że jej trzyletnia córka dopiero od września chodzi do grupy i wciąż ma spore problemy z czystością. Kobieta była przekonana, że przyniesienie do szatni zapasu pampersów i chusteczek załatwia sprawę ewentualnych wpadek. Kiedy zobaczyła na ekranie numer przedszkola, spodziewała się wiadomości o infekcji czy gorączce. Usłyszała jednak krótki komunikat: nauczycielki nie są od przewijania zdrowych trzylatków i matka ma rzucić swoje obowiązki, żeby zająć się dzieckiem.
„To jest po prostu skandal i brak profesjonalizmu ze strony tych pań” – krzyczała do telefonu rozżalona kobieta. „Oddaję dziecko pod opiekę kadry, a one dzwonią do mnie w środku ważnego spotkania, bo mała ma brudnego pampersa. Przecież to ich obowiązek, żeby pomóc maluchowi”.
Granice opieki w przedszkolnym świecie
Ta podsłuchana historia to świetny punkt wyjścia do dyskusji, która od lat dzieli rodziców i nauczycieli. Z jednej strony mamy zapracowane matki na etatach, z drugiej – przemęczone wychowawczynie, które mają pod opieką liczne grupy. Przepisy jasno określają, że przedszkole publiczne to placówka dydaktyczna, a nie żłobek. Zdrowe dziecko przyjmowane do grupy trzylatków powinno już samodzielnie sygnalizować i załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne.
Kiedy rodzice odkładają naukę czystości na bliżej nieokreśloną przyszłość, problem spada na kadrę. Na sali przebywa jednocześnie nawet dwadzieścioro maluchów. Nauczycielka fizycznie nie ma możliwości spędzania połowy dnia w łazience. Kiedy jedno dziecko płacze przy przewijaniu, reszta grupy zostaje bez opieki. Stanowisko nauczycieli, choć dla rodziców brzmi bezdusznie, wynika z czystych ograniczeń i troski o bezpieczeństwo wszystkich dzieci na sali.
W poszukiwaniu równowagi między etatem a domem
Sytuacja podsłuchana w sklepie idealnie pokazuje, w jak trudnym klinczu znajdują się dziś młode rodziny. Z jednej strony rynek pracy wymaga od nas pełnej dyspozycyjności od rana do wieczora, z drugiej – publiczne placówki działają według sztywnych ram, do których zapracowani rodzice muszą się bezwzględnie dostosować. W tym codziennym pędzie bardzo łatwo zgubić wzajemne zrozumienie i zacząć traktować drugą stronę jak przeciwnika, a nie partnera.
Dziecko, które dopiero uczy się samodzielności, potrzebuje przede wszystkim czasu i spokoju, o które w dzisiejszym świecie tak trudno. Zamiast przerzucania się winą, kluczem do rozwiązania tego problemu jest otwarty, pozbawiony emocji dialog między domem a przedszkolem. Placówki oświatowe i rodzice muszą zacząć grać do jednej bramki, by wypracować systemowe wsparcie dla maluchów w tym trudnym dla nich okresie przejściowym. Tylko wtedy, gdy schowamy do kieszeni wzajemne żale i zaczniemy ze sobą rozmawiać z szacunkiem, uda się stworzyć bezpieczną przestrzeń, w której dzieci będą mogły spokojnie i bez zbędnego stresu dorastać do kolejnych wyzwań.
Zobacz też: Nauczycielka w przedszkolu zgasiła matkę: poszło o brudną pieluchę. „Wystarczyły 3 słowa i zamilkła”
