Podróże komunikacją zbiorową to prawdziwa kopalnia obserwacji społecznych, podczas których mimowolnie stajemy się świadkami cudzych emocji i rodzinnych relacji. Niekiedy jednak zaledwie kilka minut spędzonych obok obcej rodziny sprawia, że człowiek wysiada na swojej stacji z ciężkim sercem i głową pełną pytań o to, jak rozmawiamy z własnymi dziećmi.
WIDEO…
Na facebookowym profilu bloga „Zawsze będziesz częścią mojej duszy” pojawił się wpis, który w mgnieniu oka wywołał gorącą dyskusję wśród rodziców. Autorka posta opisała sytuację, której była bezpośrednim świadkiem podczas zwykłej jazdy pociągiem. Obok niej siedziała para z około sześcioletnią córeczką, którą kobieta opisała jako śliczną, rezolutną blondyneczkę ogromnie ciekawą otaczającego ją świata. Dziewczynka zachowywała się niezwykle spokojnie – nie biegała po wagonie, nie krzyczała i nie płakała, a jedynie z naturalnym dla swojego wieku entuzjazmem dopytywała o szczegóły podróży. Z ust dziecka padały proste, urocze pytania o to, jak szybko jedzie pociąg oraz ile czasu zostało jeszcze do końca trasy.
Niestety, w odpowiedzi nie było ani ciepłej rozmowy, ani próby zajęcia czymś uwagi, a zamiast tego dziewczynka zderzyła się z lodowatą ścianą ze strony najbliższych. Autorka relacji przytoczyła szokującą reakcję mężczyzny, który z każdym kolejnym pytaniem tracił cierpliwość, rzucając pod adresem córki coraz bardziej ostre komunikaty, by „przestała gadać i się nie odzywała”, aż w końcu rzucił bez ogródek: „Zamknij się, dzieciaku”.
W tym samym czasie matka sześciolatki całkowicie odcięła się od sytuacji, wpatrując się bez słowa w ekran swojego smartfona, na którym oglądała film. Pasażerka przysłuchująca się tej wymianie zdań przyznała na koniec swojego wpisu, że było jej po prostu ogromnie przykro i żal małej dziewczynki, której naturalna ciekawość została tak brutalnie zgaszona.
„Oddałabym wszystko za takie dziecko”
Wpis błyskawicznie poniósł się po sieci, zbierając setki skrajnych opinii, w których zderzyły się dwa zupełnie różne spojrzenia na współczesne rodzicielstwo. Pod postem natychmiast pojawiły się głosy kobiet, dla których taka postawa wobec pogodnego, zdrowego dziecka jest całkowicie niezrozumiała i bolesna. Wiele komentujących osób zwróciło uwagę na to, że ciekawość świata u sześciolatka to ogromny skarb, który należy pielęgnować, a nie tłumić wulgarnym zakazem odzywania się. Jedna z czytelniczek napisała z ogromnym wzruszeniem:
„Oddałabym wszystko za takie dziecko. Ludzie nie doceniają, że mają zdrowe i spokojne dzieci. Szkoda mi tej dziewczynki”.
W podobnym tonie wypowiadały się inne mamy, podkreślając, że nawet jeśli dorosły nie zna odpowiedzi na setki pytań padających z ust malucha, zawsze można wykorzystać ten czas na wspólną zabawę i budowanie więzi. Kolejna z internautek podzieliła się swoim codziennym patentem na dziecięcą dociekliwość, jednocześnie punktując brak szacunku w słowach ojca z pociągu:
„Moje dzieci ciągle o coś pytają, a jeśli nie znam odpowiedzi, to googlujemy. A jak się nazywa ten robak? A to drzewo? A ten ptak to wrona? A jaki jest najszybszy pociąg? A najdroższy samochód? W telefonie miałam pełno zdjęć robaków czy ślimaków, sprawdzamy nazwy i czy pożyteczne, czy nie. Można powiedzieć do dziecka 'mów ciszej', ale 'zamknij się'?!”.
Zmęczenie podróżą i troska o innych pasażerów
Co ciekawe, pod wpisem nie brakowało również bardzo stanowczych głosów stających w obronie rodziców z wagonu. Część internautów uznała, że ocenianie obcych ludzi na podstawie krótkiego wycinka podróży jest niesprawiedliwe i powierzchowne. Zwolennicy tego podejścia zwracali uwagę na fakt, że dorośli również mają prawo do zmęczenia, przebodźcowania i chwilowej utraty cierpliwości po wielu godzinach spędzonych w trasie. Jedna z kobiet bardzo dosadnie skomentowała całą tę nagonkę na ojca dziewczynki:
„A może pora przestać oceniać innych rodziców. Nie znasz ich rzeczywistości ani tego, jak rzeczywiście wychowują i traktują swoje dziecko. Nie wiesz też, ile czasu byli w podróży – może są już zmęczeni i dodatkowo przebodźcowani ciągłym trajkotaniem ze strony dziecka. Rodzice też mają swoje granice wytrzymałości. Jak mi łeb pękał od nadmiaru wszystkiego, a moje dziecko zadawało mi co chwilę dziwne pytania, to też nieraz je stopowałam. I jakoś nie ma traumy, wyrosło na normalnego człowieka”.
Inny wątek, który mocno wybrzmiał w komentarzach, dotyczył szacunku do współpasażerów oraz nauki zasad panujących w przestrzeni publicznej. Niektóre matki podkreślały, że pociąg to nie domowy salon i ciągłe rozmowy dziecka potrafią być męczące dla osób szukających w podróży ciszy. Jedna z komentujących ujęła to w ten sposób:
„To pociąg jest. Nie pokój, nie sala przedszkolna. Nie dziwię się reakcji, są inni pasażerowie i rodzice powinni pokazywać, że w tej przestrzeni są również ci, którzy niekoniecznie chcą przysłuchiwać się cudzym rozmowom. Nawet dziecka. Mogli tylko powiedzieć, że odpowiedzą na wszystko w domu, później. I piszę to jako matka”.
Granica między stawianiem granic a brakiem szacunku
Cała ta internetowa burza doskonale pokazuje, jak cienka linia dzieli zrozumiałe zmęczenie dorosłego od przekroczenia granic szacunku wobec małego człowieka. Każdy rodzic doskonale zna moment, w którym po całym dniu hałasu marzy wyłącznie o pięciu minutach absolutnej ciszy, a kolejne pytanie o kolor chmur czy prędkość lokomotywy wywołuje wewnętrzny bunt. Troska o komfort innych pasażerów w wagonie również jest niezwykle ważną lekcją, którą warto przekazywać dzieciom od najmłodszych lat.
Problem nie leży jednak w samej próbie uciszenia sześciolatki, ale w formie, jaką wybrał dorosły mężczyzna. Słowa mają ogromną moc i budują w dziecku poczucie własnej wartości – zupełnie inaczej brzmi spokojna prośba o chwilę odpoczynku i obietnica rozmowy po wyjściu z pociągu, a zupełnie inaczej warknięcie w twarz, by się zamknęło. Nawet w największym kryzysie i zmęczeniu warto pamiętać, że po drugiej stronie siedzi mały człowiek, który dopiero uczy się świata i zasługuje na dokładnie taki sam szacunek, jakiego oczekujemy dla siebie.
Zobacz też: 5 oznak ojca narcyza. Ten typ niszczy dzieci i rodzinę, choć wszyscy wokół mają go za świętoszka
