W miniony wtorek wybrałam się po odbiór przesyłki do paczkomatu stojącego przy moim osiedlu. Pogoda była fatalna, z nieba lał zimny deszcz, a wiatr wciskał wodę pod kaptury i parasole. Ponieważ była to pora powrotów z pracy, przed maszyną ustawiła się całkiem spora kolejka, w której stało około ośmiu przemoczonych i zmarzniętych osób. Wszyscy sprawnie podchodzili do ekranu, klikali w aplikacje i uciekali do swoich mieszkań. W pewnym momencie tuż przy chodniku zatrzymał się duży, nowoczesny samochód, z którego zamiast dorosłego kierowcy wysiadł malutki, najwyżej pięcioletni chłopiec w za dużej kurtce.
WIDEO…
Dziecko podbiegło pod automat, wcisnęło się przed wszystkich stojących ludzi i zaczęło nieporadnie stukać w ekran, trzymając w dłoni wielki telefon swojej mamy. Najgorsze stało się dopiero po chwili, gdy skrytka otworzyła się na samej górze maszyny, a maluch nawet na palcach nie był w stanie sięgnąć do paczki, podczas gdy jego mama nawet nie uchyliła szyby, tylko krzyczała na niego z wnętrza ciepłego auta.
Zimny deszcz i blokada automatu
Cała ta sytuacja wyglądała po prostu absurdalnie, a zniecierpliwienie w kolejce rosło z każdą kolejną sekundą. Zmarznięci ludzie przestępowali z nogi na nogę, patrząc z niedowierzaniem na małego chłopca, który podskakiwał pod drzwiczkami. Kiedy jeden ze starszych panów zlitował się, podszedł bliżej i wyjął pudełko z górnej skrytki, okazało się, że karton jest dla pięciolatka zdecydowanie za ciężki i za duży.
Dziecko ledwo utrzymywało pakunek w małych rączkach, zasłaniając sobie całkowicie pole widzenia, i chwiejnym krokiem ruszyło w stronę zaparkowanego samochodu. Wtedy matka w końcu otworzyła drzwi od strony pasażera, ale nawet nie wysiadła, by pomóc synowi wsiąść czy schować karton do bagażnika. Zamiast tego zaczęła głośno strofować malucha, że guzdra się jak ślimak. Ludzie stojący pod paczkomatem wymieniali między sobą pełne zażenowania spojrzenia, a ktoś obok mnie mruknął pod nosem, że to po prostu totalna żenada i szczyt lenistwa.
Wygoda dorosłych kontra bezpieczeństwo kilkulatka
Patrząc na odjeżdżające z piskiem opon auto, długo nie mogłam wyjść z szoku nad tym, jak łatwo niektórzy dorośli rezygnują z podstawowej troski na rzecz własnego komfortu. Rozumiem, że nikt nie lubi moknąć w zimnym listopadowym deszczu. Wysyłanie jednak pięcioletniego dziecka samego do maszyny stojącej tuż przy ruchliwej osiedlowej uliczce to nie jest żadna nauka samodzielności, tylko skrajna nieodpowiedzialność.
Kilkuletnie dziecko nie ma jeszcze wyczucia odległości ani pełnej świadomości zagrożeń na parkingu, gdzie co chwilę cofają inne samochody w ograniczonej przez deszcz widoczności. Co więcej, zmuszanie całej kolejki dorosłych ludzi do czekania, aż maluch poradzi sobie z obsługą ekranu i wyjmowaniem ciężkich paczek, pokazuje kompletny brak szacunku do cudzego czasu. Wychowanie w duchu samodzielności polega na towarzyszeniu dziecku i pokazywaniu mu świata krok po kroku, a nie na wypychaniu go z samochodu w ulewę tylko dlatego, że mamie nie chce się zmoczyć butów.
Granice zdrowego rozsądku w codziennych sytuacjach
Ta krótka, osiedlowa scena zostawiła we mnie spory niesmak i skłoniła do przemyśleń na temat tego, dokąd zmierzamy w codziennych relacjach. Coraz częściej traktujemy przestrzeń publiczną jak nasz prywatny folwark, w którym inni ludzie mają obowiązek cierpliwie znosić nasze zachcianki i wyręczać nas w rodzicielskich obowiązkach. Gdyby tamtego dnia w kolejce nie stał uprzejmy pan, mały chłopiec prawdopodobnie stałby pod tą maszyną jeszcze przez parę ładnych minut, moknąc i denerwując się coraz bardziej.
Warto czasem zatrzymać się w tym codziennym pędzie i zadać sobie proste pytanie o to, jaki przykład dajemy naszym dzieciom swoim własnym zachowaniem. Kiedy maluch widzi, że dla rodzica najważniejsza jest wygoda, uczy się dokładnie takiego samego egoizmu. Prawdziwa dorosłość i odpowiedzialność wymagają czasem wyjścia ze strefy komfortu i zmoknięcia razem z dzieckiem, zamiast chowania się za przyciemnianą szybą samochodu.
Zobacz też: Scena z przychodni to dowód: to pokolenie nie poradzi sobie w życiu. „Matka była u kresu wytrzymałości”
