Agnieszka regularnie spaceruje z psem po lesie znajdującym się niedaleko jej domu. To dla niej sposób na odpoczynek po pracy i oderwanie się od codziennych obowiązków. Zwykle spotyka tam innych spacerowiczów, rodziny z dziećmi i właścicieli zwierząt. Nigdy nie miała z tym problemu. Ostatnio jednak trafiła na kobietę, która wybrała się do lasu z kilkuletnim synem i psem. Zachowanie tej trójki sprawiło, że spokojny spacer zamienił się w wyjątkowo nieprzyjemne doświadczenie.
WIDEO…
Już z daleka słyszała wrzaski dziecka. „Jakby ktoś urządził awanturę w środku lasu”
Agnieszka wybrała się na spacer w sobotnie przedpołudnie. Pogoda dopisywała, więc postanowiła przejść nieco dłuższą trasę niż zwykle. Jej pies, spokojny kilkuletni mieszaniec, szedł na smyczy i co jakiś czas zatrzymywał się, żeby obwąchać drzewa.
Kobieta cieszyła się ciszą, dopóki nie usłyszała dobiegających z oddali krzyków.
Początkowo pomyślała, że dzieci bawią się gdzieś na pobliskiej polanie. Hałas był jednak tak intensywny, że trudno było go zignorować. Po chwili rozpoznała pojedynczy dziecięcy głos, który co kilka sekund rozchodził się po lesie.
– To nie był zwykły śmiech czy radosne nawoływanie. Dziecko wrzeszczało na całe gardło, piszczało i wydawało jakieś dziwne odgłosy. Miałam wrażenie, jakby ktoś urządził awanturę w samym środku lasu – wspomina Agnieszka.
Kiedy podeszła bliżej, zobaczyła kobietę z chłopcem w wieku około sześciu-siedmiu lat. Chłopiec biegał po ścieżce, machając kijem, i bawiąc się z biegającym luzem psem. Mama chłopca stała kilka metrów dalej wpatrzona w ekran telefonu.
Agnieszka nie zamierzała zwracać uwagi na hałas. Uznała, że najlepiej będzie po prostu minąć rodzinę i kontynuować spacer.
Wtedy wydarzyło się coś, czego zupełnie się nie spodziewała.
Pies rzucił się w stronę jej pupila. Właścicielka nie potrafiła go odwołać
Gdy tylko obcy pies zauważył Agnieszkę i jej czworonoga, natychmiast ruszył w ich kierunku. Szczekał głośno, podbiegał coraz bliżej i zaczął obskakiwać drugie zwierzę. Pies Agnieszki wyraźnie się przestraszył. Próbował odsunąć się od intruza, ale ten nie dawał mu spokoju. Krążył wokół niego, doskakiwał do jego pyska i szczekał niemal bez przerwy.
– Mój pies jest łagodny, ale nie lubi, kiedy obce zwierzęta tak gwałtownie naruszają jego przestrzeń. Trzymałam go krótko na smyczy i próbowałam odejść, ale tamten pies cały czas nas osaczał. Bałam się, że za chwilę dojdzie do pogryzienia – relacjonuje kobieta.
Agnieszka zawołała do właścicielki, żeby natychmiast zabrała swojego pupila. Kobieta oderwała wzrok od telefonu i zaczęła przywoływać psa.
– Maks! Do mnie! Maks, chodź tutaj! – krzyczała.
Zwierzę zupełnie ją ignorowało. Gdy podeszła, żeby złapać je za obrożę, odskoczyło i ponownie rzuciło się w stronę psa Agnieszki.
Przez kilka minut kobieta bezskutecznie próbowała zapanować nad sytuacją. Biegała za zwierzakiem, wyciągała do niego ręce i coraz bardziej podnosiła głos.
Tymczasem jej syn tłukł kijem w drzewo, piszczał i wrzeszczał, nie zwracając uwagi na zamieszanie.
– To był jakiś absurd. Z jednej strony miałam psa, który szczekał i skakał na mojego, z drugiej dziecko wrzeszczące tak, że uszy bolały. A pośrodku matkę, która nie potrafiła zapanować ani nad jednym, ani nad drugim. Pomyślałam wtedy: nie wiadomo, kto gorszy, ten rozwrzeszczany dzieciak czy ten wściekły pies – opowiada Agnieszka.
W końcu właścicielce udało się złapać zwierzę za obrożę. Nie miała jednak ze sobą smyczy, a przynajmniej nie potrafiła jej znaleźć. Przez chwilę siłowała się więc z psem, który nadal próbował wyskoczyć w stronę drugiego czworonoga.
Agnieszka poprosiła, żeby kobieta przytrzymała go jeszcze przez moment, ponieważ chce bezpiecznie odejść.
Usłyszała w odpowiedzi, że pies jest młody, energiczny i „po prostu chce się pobawić”.
– Powiedziałam, że mój pies wcale nie ma ochoty na taką zabawę. Wtedy usłyszałam, że przesadzam, bo przecież nic się nie stało. Jakby dopiero pogryzienie było wystarczającym powodem, żeby zareagować – wspomina.
W tym samym momencie chłopiec zaczął jeszcze głośniej krzyczeć, domagając się uwagi mamy. Nie przestawał też uderzać kijem w drzewo.
Kobieta zawołała do niego, żeby się uspokoił, ale syn ją zignorował. Trudno było oczekiwać innej reakcji, skoro przez cały czas była zajęta próbami zatrzymania psa.
Agnieszka wykorzystała moment, kiedy zwierzę było przytrzymywane, i szybko odeszła ze swoim pupilem.
– Kiedy oddaliłam się na kilkadziesiąt metrów, nadal słyszałam wrzaski dziecka i szczekanie psa. Naprawdę trudno było uwierzyć, że ktoś wybrał się do lasu na spacer, a zrobił wokół siebie taki chaos – przyznaje.
Las jest dla wszystkich, ale nie oznacza to przyzwolenia na wszystko
Historia Agnieszki pokazuje, jak łatwo zwykły spacer może zamienić się w stresujące doświadczenie, kiedy ktoś nie bierze odpowiedzialności za zachowanie swojego zwierzęcia i nie uczy dziecka odpowiedniego zachowania w lesie.
Agnieszkę zdenerwowało nie tylko zachowanie psa, lecz także obojętność matki wobec tego, co robił jej syn. Kobieta podkreśla, że nie oczekuje od kilkuletnich dzieci całkowitej ciszy. Doskonale rozumie, że maluchy bywają głośne, potrzebują ruchu i nie zawsze potrafią panować nad emocjami.
Czym innym jest jednak radosna zabawa, a czym innym nieustanne wrzaski i uderzanie kijem w drzewo, na które rodzic w ogóle nie reaguje.
– Nie mam nic przeciwko dzieciom w lesie. Przeciwnie, uważam, że powinny jak najczęściej spędzać czas na świeżym powietrzu. Ale czy naprawdę nie można im wytłumaczyć, że w lesie nie należy wrzeszczeć na całe gardło? I że drzewa nie służą do okładania ich kijem? – zastanawia się Agnieszka.
Jej zdaniem najbardziej niepokojące było to, że matka nie potrafiła przewidzieć konsekwencji własnych decyzji. Wybrała się do lasu z małym dzieckiem i psem, nad którym nie miała kontroli. Kiedy doszło do problemu, nie była w stanie jednocześnie zadbać o bezpieczeństwo syna i uspokoić zwierzęcia.
– Najbardziej zirytowało mnie to, że właścicielka nawet nie przeprosiła. Zamiast tego próbowała wmówić mi, że przesadzam. A przecież wystarczyłoby trzymać psa na smyczy i poświęcić trochę uwagi dziecku – podsumowuje.
Czytaj także: Francuzi, Niemcy i Polacy walą prosto z mostu: 10 grzechów głównych, za które nienawidzimy rodziców małych dzieci
