Ma 25 lat i macierzyństwo to najgorsze, co ją spotkało. „Od 6 miesięcy nic nie robię, tylko noszę”

Codzienne śledzenie grup dla rodziców w mediach społecznościowych uświadamia mi, jak wiele matek żyje w poczuciu absolutnej samotności i wstydu z powodu tego, że nie radzą sobie z własnymi emocjami. Ostatnio na popularnej grupie na Facebooku Mamy mamom pojawił się anonimowy post, który dosłownie rozdarł mi serce.

Napisała go dziewczyna, która ma dopiero 25 lat i otwarcie przyznaje, że macierzyństwo to najgorsze, co ją w życiu spotkało. Przyszła na świat w dużej rodzinie jako najstarsza z sześciorga rodzeństwa i zawsze marzyła o domu pełnym dzieci, biorąc za wzór swoją mamę, która idealnie łączyła opiekę nad gromadką z nienagannym porządkiem.

Rzeczywistość okazała się jednak bolesna, a jej wyczekiwane dziecko od urodzenia jest skrajnie wymagające, nieodkładalne i płaczliwe. Kobieta z rozpaczą wyznała, że od 6 miesięcy nic nie robi, tylko nosi córkę na rękach, przez co jej poukładany świat całkowicie runął, a dom zaczął przypominać jedno wielkie pobojowisko.

Mit idealnej gospodyni kontra brutalna rzeczywistość. Jak pedantka utknęła w czterech ścianach

Młoda mama opisała, że jej córeczka nie toleruje wózka, chusty, nosidła, bujaczka ani maty edukacyjnej, żądając nieustannej obecności i noszenia na rękach. Dziewczyna nie jest w stanie ugotować obiadu, posprzątać ani nawet pójść do toalety, spędzając z płaczącym dzieckiem po 12 godzin dziennie zupełnie sama. Ponieważ przed porodem była pedantką, która uwielbiała piec ciasta, karmić ludzi i przyjmować gości, obecny stan mieszkania napełnia ją ogromnym wstydem i poczuciem winy.

Lekarze i specjaliści zdiagnozowali, że dziecko jest całkowicie zdrowe, nie ma kolek ani refluksu, a jego zachowanie to po prostu trudny charakter. Przez nieustanny hałas i zmęczenie młoda kobieta całkowicie porzuciła marzenia o dużej rodzinie i zaczęła potajemnie żałować, że w ogóle zdecydowała się na dziecko. Sytuację pogarsza fakt, że mieszka na czwartym piętrze bez windy, a przy wadze 49 kilogramów dziewczyna nie ma siły wnosić wózka, przez co odwróciła się od ludzi i całkowicie zamknęła w czterech ścianach.

Lawina wsparcia na forum. Kobiety masowo apelują o zrzucenie maski perfekcji mamy

Pod tym dramatycznym wyznaniem pojawiły się setki komentarzy od innych mam, które doskonale znają ten stan emocjonalnego wycieńczenia. Internautki natychmiast zauważyły, że autorka wpisu padła ofiarą nierealnych oczekiwań wobec samej siebie i ślepego naśladowania swojej własnej matki. Jedna z kobiet napisała bardzo przytomnie i asertywnie: „Wyidealizowałaś sobie życie, a ono po prostu takie nie jest. Macierzyństwo, choć piękne, to jest i ciężkie. Nie bój się o tym mówić, bo to żadna porażka. Poproś o pomoc, powiedz, że potrzebujesz odpoczynku”.

Wiele komentujących osób próbowało zdjąć z barków 25-latki poczucie wstydu przed własną rodziną, zachęcając ją do szczerej rozmowy z bliskimi. Na forum pojawił się kolejny, niezwykle ciepły głos wsparcia: „Nie jesteś sama, wiele z nas to przeżyło. Większość się do tego publicznie nie przyzna. Nie musisz być jak twoja mama z idealnie posprzątanym domem. Ona pewnie też miała chwile załamania”.

Mamy przypominały, że wymagający etap w końcu minie, a bałagan w salonie nie świadczy o tym, że ktoś jest beznadziejnym rodzicem.

Wyjście z matni. Dlaczego ucieczka z domu to najlepsze lekarstwo na macierzyński kryzys

Większość doświadczonych kobiet w dyskusji zgodnie uznała, że kluczem do przetrwania tego trudnego okresu jest natychmiastowe wyjście z izolacji towarzyskiej. Siedzenie w dusznej przestrzeni pełnej niepozmywanych naczyń i bałaganu jedynie potęguje dołujące myśli u młodej matki. Jedna z internautek podzieliła się swoim życiowym doświadczeniem: „A ja myślę, że powinnaś wychodzić. Wychodzić z domu, do ludzi, z dzieckiem, bo raczej nie masz innej możliwości. Myślę, że mała może na spacerach i po nich będzie czuła się lepiej. Spróbuj. Mnie pomagały zawsze wyjścia z domu”.

Kobiety radziły, by spróbować zostawiać stelaż wózka w bezpiecznym miejscu lub prosić męża o znoszenie go przed wyjściem do pracy, byle tylko zmienić otoczenie.

Ta historia to dowód na to, jak bardzo niszczycielskie bywa ukrywanie swoich problemów i udawanie przed innymi, że wszystko jest w porządku. Jako rodzice musimy głośno mówić o swoim zmęczeniu i prosić o pomoc bliskich. Przyznanie się do bezradności wobec kłopotów w opiece nad dzieckiem to żaden wstyd i żadna porażka. To po prostu ważny i odważny krok, który pozwala uratować własne zdrowie psychiczne i zyskać rodzicielską siłę na przyszłość.

Zobacz też: „Usłyszałam od męża, że ja tylko sprzątam i gotuję. Przez tydzień nie tknęłam garnków ani jego brudnych skarpet. Szybko błagał o rozejm”