Droga Redakcjo, jestem mamą dziesięcioletniego Leosia, który chodzi do czwartej klasy podstawówki. W zeszłym miesiącu razem z mężem podjęliśmy decyzję, że lecimy na dwa tygodnie na Maderę, bo po pierwsze poza sezonem bilety i hotele są o połowę tańsze, a po drugie w pracy męża tylko wtedy można było wziąć dłuższy urlop. Uważam, że takie rodzinne podróże i pokazywanie dziecku świata uczą go znacznie więcej niż siedzenie w dusznej klasie nad podręcznikiem.

WIDEO…

player placeholder

Oczywiście po powrocie zderzyliśmy się ze szkolną rzeczywistością i okazało się, że przez te dni klasa przerobiła sporo nowego materiału z matematyki i przyrody. Kiedy napisałam przez dziennik elektroniczny do wychowawczyni z uprzejmą prośbą, żeby przygotowała i wysłała mi zbiór najważniejszych notatek oraz kart pracy z tych dwóch tygodni, odpowiedź kobiety dosłownie zwaliła mnie z nóg.

Nauczycielka odpisała chłodno, że ona nie ma ani czasu, ani obowiązku robić prywatnych opracowań dla ucznia, który wyjechał na wakacje w środku semestru, a Leoś ma sobie pożyczyć zeszyty od kolegów i wszystko przepisać. Ręce mi opadły, bo szkoła, zamiast podać pomocną dłoń, rzuca mu kłody pod nogi.

Zobacz także:

Sztywne przepisy ważniejsze niż dobro dziecka

Zabolał mnie ten lodowaty ton i brak jakiejkolwiek chęci współpracy ze strony pedagoga. Przecież dobrze wiem, że w klasie jest ponad dwadzieścioro dzieci, ale wygenerowanie kilku stron notatek czy podesłanie skanów tematów przez internet to dzisiaj kwestia dziesięciu minut klikania przy komputerze. Nauczycielka zachowała się tak, jakby chciała nas ukarać za to, że mieliśmy czelność wyjechać z dzieckiem za granicę poza oficjalnymi feriami. Pewnie sama może tylko o tym pomarzyć.

Mój syn siedzi teraz wieczorami przy biurku, płacze ze stresu i kompletnie nie rozumie ułamków ani nowych zagadnień, bo w zeszycie kolegi są tylko jakieś nieczytelne bazgroły i skróty. Zamiast spokojnie wrócić do szkolnego rytmu po pięknym urlopie, zafundowano nam koszmar i ślęczenie nad książkami do późnej nocy. Uważam, że współczesna szkoła powinna być elastyczna i wspierać ucznia w każdej sytuacji, bez względu na to, czy jego nieobecność wynikała z grypy, czy z rodzinnego wyjazdu w ciepłe kraje.

Za co płacimy, skoro musimy uczyć dzieci sami?

Zastanawiam się czasem, na czym w ogóle polega dzisiaj praca w szkole, skoro w momentach wymagających odrobiny zaangażowania rodzice słyszą tylko, że muszą sobie radzić we własnym zakresie. Kiedy pytałam na klasowej grupie o zdjęcia zeszytów, połowa rodziców w ogóle nie odpisała, a druga połowa wysłała zamazane kartki, z których niczego nie da się odczytać. Gdyby nauczycielka po prostu raz w tygodniu wrzucała do dziennika gotowe podsumowanie lekcji, nikt nie miałby problemu i dzieciaki nie tonęłyby w zaległościach.

Zrzucanie całego ciężaru tłumaczenia trudnych zagadnień na zmęczonych po pracy rodziców jest po prostu nieuczciwe. Nie jestem z wykształcenia matematykiem ani biologiem i nie wiem, jak w prosty sposób wytłumaczyć dziesięciolatkowi zasady, które pedagog omawia przez kilka godzin. Oczekuję od szkoły profesjonalizmu i realnej pomocy, a nie odsyłania mojego dziecka do kolegów z ławki i straszenia go jedynkami ze sprawdzianów już w pierwszym tygodniu po powrocie.

Potrzebujemy wsparcia, a nie szkolnej kary

Nie zamierzam przepraszać za to, że chcieliśmy zapewnić synowi wspaniałe wspomnienia i odpoczynek od jesiennej szarugi. Świat się zmienia, ludzie podróżują przez cały rok i oświata powinna w końcu dostosować się do realiów współczesnych rodzin, zamiast tkwić w skansenie sprzed trzydziestu lat. Nauczyciele ciągle narzekają na niskie zarobki i brak szacunku, ale sami odmawiają podstawowej pomocy dziecku, które znalazło się w trudniejszej sytuacji.

Mam nadzieję, że mój list sprawi, że w pokojach nauczycielskich pojawi się wreszcie odrobina zwykłej ludzkiej życzliwości. Leoś potrzebuje teraz jasnych materiałów i spokojnego wytłumaczenia zaległości, a nie chłodnych pouczeń o tym, kiedy wolno nam brać urlop. Szkoła powinna być miejscem przyjaznym dla ucznia, a nie instytucją, która mści się na dziecku za decyzje jego rodziców.

Pozdrawiam Redakcję oraz Rodziców,
Karolina, mama dziesięcioletniego Leosia


Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: Nauczycielka zaproponowała zrzutkę na wycieczkę dla dziecka z rodziny z problemami. „Nie do wiary, co usłyszałam na zebraniu”