Droga Redakcjo, jestem mamą piątoklasisty, który do tej pory uwielbiał czytać i z radością sięgał po każdą książkę. Wszystko zmieniło się diametralnie w tym tygodniu, kiedy nauczycielka polskiego kazała dzieciom przeczytać powieść pod tytułem „Oskar i pani Róża”. Moje dziecko po skończeniu tej lektury całkowicie zamknęło się w sobie, a wieczorami po prostu tonie we łzach i panicznie boi się zasnąć przy zgaszonym świetle.
WIDEO…
Uważam, że ta lektura w podstawówce to absolutna kompromitacja i brak empatii ze strony osób, które układają program nauczania dla tak małych dzieci. Szkolna powieść, zamiast rozwijać, zaserwowała mojemu synowi lęk przed odchodzeniem, chorobą i samotnością, z którym teraz musimy mierzyć się sami. Nie rozumiem, dlaczego dziesięciolatkom narzuca się tak drastyczną tematykę, skoro ich psychika nie jest na to gotowa.
Koszmarne wieczory w sypialni 11-latka
Mój syn od kilku dni nie potrafi normalnie funkcjonować, a każde pójście do łóżka stało się dla nas walką o spokój. Adaś leży z otwartymi oczami, sprawdza, czy oddycham i co chwilę pyta, czy on albo ja nagle nie zachorujemy. Książka, która miała być mądrą przypowieścią o odchodzeniu, dla mojego dziecka brzmi jak przerażająca zapowiedź tego, że życie może skończyć się w każdej chwili.
To jest po prostu niebywałe, że polonistki bezrefleksyjnie omawiają tę książkę, zupełnie nie patrząc na to, co dzieje się w głowach małych uczniów. Moja znajoma z klasy syna opowiadała, że jej córka również dostała histerii i nie chciała rano pójść do szkoły z powodu strachu przed lekcją polskiego. Ta książka drastycznie odziera dzieciństwo z beztroski, wrzucając maluchom najcięższe tematy egzystencjalne, których oni nie potrafią jeszcze przefiltrować. My potem w domach musimy tłumaczyć, że świat nie jest tak bezwzględny, jak opisano to w szkolnej noweli.
Żądanie zmian na listach szkolnych lektur
Współczesny kanon lektur w podstawówkach wciąż opiera się na głębokim przekonaniu, że im trudniejszy i bardziej traumatyczny temat, tym lepsza lekcja moralności. Zapomina się jednak, że dzisiejsze dzieci dorastają w świecie pełnym innych, ogromnych bodźców i ich poziom wrażliwości jest zupełnie inny. „Oskar i pani Róża” to pozycja, która być może sprawdza się w liceum, ale rzucanie jej jedenastolatkom do samodzielnego przeczytania w domu to brak odpowiedzialności.
Szkoła powinna dawać poczucie bezpieczeństwa, a nie fundować uczniom nieprzespane noce i lęki. Kiedy patrzę na mojego zapłakanego syna, czuję ogromną wściekłość na bezduszność systemu, który uważa, że każda drastyczna historia jest odpowiednia, o ile niesie głębsze przesłanie. Dzieciństwo powinno trwać jak najdłużej, a wprowadzanie w tak mroczny świat powinno odbywać się z wyczuciem, w odpowiednim wieku i pod kontrolą rodziców. Zacznijmy słuchać głosu zaniepokojonych rodziców i wspólnie pracujmy nad tym, by oświatowa rzeczywistość była dla dzieci przyjazną przestrzenią.
Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkie Mamy,
Monika, mama piątoklasisty z Mazowsza
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl
