Pani Karolina długo była przekonana, że wybór prywatnej podstawówki to jedna z najlepszych decyzji, jakie podjęła dla córki. Małe klasy, dodatkowy angielski, nowoczesne sale i indywidualne podejście wydawały się warte wysokiego czesnego. Niestety, już w drugiej klasie pojawiły się problemy. – Nie przeszkadzało mi, że dzieci mają różne potrzeby. Przeszkadzało mi to, że niektórym pozwalano na niemal wszystko, a od pozostałych oczekiwano nieustannej wyrozumiałości – tłumaczy matka.

WIDEO…

player placeholder

„Córka wracała zapłakana. Nauczyciele rozkładali ręce”

– Kiedy zapisywaliśmy Hanię do prywatnej szkoły, słyszeliśmy same zachwyty. Klasa miała liczyć kilkanaście osób, a nauczyciele obiecywali bliski kontakt z rodzicami. Byłam przekonana, że właśnie za to płacę – wspomina pani Karolina.

Pierwszy rok przebiegał dobrze. Problemy zaczęły się w drugiej klasie. Jeden z nowych chłopców regularnie przerywał lekcje, krzyczał, rzucał przyborami i zaczepiał kolegów.

Zobacz także:

– Pewnego dnia Hania wróciła ze zniszczonym piórnikiem. Innym razem mówiła, że kolega ją popchnął. Coraz częściej skarżyła się, że na lekcjach trudno się skupić, bo nauczycielka niemal bez przerwy musi uspokajać jednego ucznia – opowiada.

Karolina kilkakrotnie rozmawiała z wychowawczynią. Słyszała, że szkoła zna problem i pracuje nad rozwiązaniem. W końcu dowiedziała się, że chłopiec ma orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.

– Rozumiem, że może potrzebować dodatkowej pomocy. Ale moja córka również ma prawo do bezpiecznej nauki. 

„Załatwiają dziecku orzeczenie i kupują sobie spokój”

Pani Karolina z czasem zaczęła mieć pretensje nie tylko do szkoły, ale również do niektórych rodziców.

– Podczas rozmowy mama chłopca powiedziała, że nie można mieć do niego pretensji, bo przecież ma orzeczenie. Zabrzmiało to tak, jakby dokument usprawiedliwiał każde zachowanie, nawet krzywdzenie kolegów – wspomina.

To właśnie wtedy powiedziała mężowi: „Zamiast wychowywać, załatwiają dziecku orzeczenie i kupują sobie spokój”.

Dziś przyznaje, że były to słowa wypowiedziane pod wpływem emocji.

– Nie znam diagnozy tego chłopca ani jego sytuacji rodzinnej. Nie mam podstaw, żeby kwestionować orzeczenie. Ale nie zgadzam się, by szkoła zasłaniała się nim, kiedy dochodzi do kolejnych nieprzyjemnych sytuacji – podkreśla.

Orzeczenie nie jest dokumentem wydawanym na życzenie rodziców. Przyznaje je uprawniony zespół na podstawie określonych przesłanek, aby dziecko mogło otrzymać odpowiednie wsparcie. Nie oznacza ono jednak przyzwolenia na krzywdzenie innych.

– Nie chciałam, żeby kogokolwiek usuwano ze szkoły. Chciałam, żeby nauczyciele mieli warunki do pracy, a dzieci mogły spokojnie się uczyć. Tymczasem miesiące mijały, a Hania coraz bardziej bała się lekcji – mówi Karolina.

Państwowa szkoła okazała się lepsza. „Żałuję, że tyle zwlekaliśmy”

Ostatecznie rodzice postanowili przenieść córkę do pobliskiej publicznej podstawówki.

– Bałam się, że Hania będzie tęsknić za koleżankami. Nowa klasa była większa, a szkoła nie miała tylu dodatkowych zajęć. Ale już podczas pierwszej rozmowy wychowawczyni zrobiła na mnie dobre wrażenie – opowiada.

Dziewczynka szybko odnalazła się w nowym miejscu. Poznała koleżanki, polubiła nauczycielkę i przestała rano skarżyć się na ból brzucha.

– Nie twierdzę, że teraz wszystko jest idealne. Dzieci nadal się kłócą, czasem ktoś komuś dokuczy. Różnica polega na tym, że nauczyciele reagują i starają się rozwiązywać problemy – podkreśla Karolina.

Matka zaznacza, że nie uważa wszystkich szkół prywatnych za złe, a publicznych za doskonałe. Przekonała się jednak, że wysokie czesne nie gwarantuje ani dobrej atmosfery, ani skutecznego reagowania na trudne zachowania.

– Niedawno Hania powiedziała, że nie może doczekać się poniedziałku, bo umówiła się z koleżanką na wspólną zabawę. Dawno nie słyszałam od niej czegoś takiego – przyznaje.

Dziś Karolina żałuje przede wszystkim tego, że tak długo zwlekała ze zmianą.

– Nie mam pretensji do dzieci wymagających dodatkowej pomocy. Mam pretensje do dorosłych. Orzeczenie nie jest przyzwoleniem na krzywdzenie kolegów, a brak orzeczenia nie oznacza, że dziecko musi wszystko znosić – podsumowuje.

Zobacz także: Przestańmy równać dzieci w dół. „Na szkolnym zebraniu paliłam się ze wstydu. Wtedy jeden z ojców otworzył mi oczy”