Współczesna szkoła coraz rzadziej przypomina miejsce, w którym dzieci uczą się samodzielności i brania odpowiedzialności za swoje obowiązki. Wielu rodziców traktuje dziś placówki oświatowe jak usługę na żądanie, całkowicie zapominając o tym, że po drugiej stronie biurka siedzi człowiek mający własne życie i prawo do odpoczynku.

WIDEO…

player placeholder

Urszula od ponad piętnastu lat uczy historii w jednej ze szkół podstawowych na Mazowszu i naprawdę lubi swoją pracę z młodzieżą. Przyznaje jednak szczerze, że od jakiegoś czasu zachowania części rodziców dosłownie przyprawiają ją o ciarki na plecach. Dorośli coraz częściej ingerują w najdrobniejsze szkolne sprawy, wyręczając swoje pociechy na każdym kroku i wymagając od pedagogów dyspozycyjności przez całą dobę.

Miarka przebrała się w miniony czwartek, kiedy Urszula leżała już w łóżku i szykowała się do snu. Punktualnie o godzinie dwudziestej drugiej jej prywatny telefon zawibrował na szafce nocnej. Nauczycielka spojrzała na ekran i zdrętwiała, ponieważ nadawcą wiadomości była mama jednego z piątoklasistów. Kobieta bez żadnego powitania ani przeprosin za tak późną porę zażądała, aby pedagożka natychmiast zrobiła zdjęcie swoich notatek z dzisiejszej lekcji i wysłała je SMS-em. Swoje roszczenie skwitowała krótkim stwierdzeniem, że Olafek nie zdążył zapisać tematu w zeszycie, a jutro przecież trzeba umieć materiał na lekcję.

Zobacz także:

Brak szacunku i przekroczenie wszelkich granic prywatności

Urszula siedziała na łóżku z telefonem w dłoni przez dłuższą chwilę zbulwersowana bezczelnością tej wiadomości. Trudno zrozumieć, co kieruje dorosłą kobietą, która o dziesiątej w nocy uznaje za zupełnie naturalne zakłócanie spokoju obcej osobie z powodu pustej strony w zeszycie dziesięciolatka. Taki SMS to nie tylko rażący brak kultury osobistej, ale też dowód na to, jak bardzo zatarły się granice szacunku wobec zawodu nauczyciela.

Pedagożka zastanawiała się, czy ta sama mama odważyłaby się napisać o tej porze do swojego szefa, lekarza albo urzędnika z żądaniem natychmiastowego załatwienia jej sprawy. Pewnie nie. W przypadku szkoły wielu dorosłych wychodzi jednak z założenia, że nauczyciel ma obowiązek służyć uczniowi dwadzieścia cztery godziny na dobę i jeszcze dziękować za możliwość pomocy. Zamiast pozwolić synowi ponieść naturalną konsekwencję tego, że na lekcji rozmawiał lub bujał w obłokach, matka postanowiła załatwić problem na skróty kosztem nocnego odpoczynku wychowawczyni.

Parasol ochronny, który robi z dzieci życiowe fajtłapy

Sytuacja z nocnym SMS-em to niestety tylko wierzchołek góry lodowej w codziennej pracy Urszuli. Nauczycielka widzi na co dzień, jak bardzo dzisiejsi rodzice boją się tego, że ich dziecko dostanie gorszą ocenę, uwagę do dziennika albo po prostu będzie musiało samo rozwiązać drobny problem. Zamiast kazać dziesięciolatkowi zadzwonić do kolegi z ławki i poprosić o pożyczenie zeszytu na przerwie, dorośli biorą sprawy w swoje ręce.

Wyręczanie dzieci z tak banalnych czynności sprawia, że młodzi ludzie rosną w przekonaniu, iż zawsze znajdzie się ktoś, kto posprząta po nich bałagan i załatwi każdą sprawę. Piątoklasista jest już wystarczająco duży, by zorientować się, że brakuje mu notatki z historii, i samodzielnie poszukać rozwiązania przed kolejnym dniem w szkole. Kiedy matka o dwudziestej drugiej żąda materiałów bezpośrednio od nauczycielki, wysyła synowi jasny sygnał, że w szkole nie obowiązują żadne zasady, a dorosłych można traktować jak darmowych asystentów.

Czas postawić twardą tamę roszczeniowym postawom

Urszula postanowiła, że nie odpisze na tę wiadomość ani wieczorem, ani w nocy, by nie dawać przyzwolenia na tak toksyczne traktowanie swojego czasu wolnego. Dopiero następnego dnia rano w szkole wyjaśniła spokojnie chłopcu, w jaki sposób powinien uzupełniać braki w zeszycie, a przez dziennik elektroniczny przypomniała wszystkim rodzicom o godzinach swojej pracy oraz zasadach kontaktu.

Historia nauczycielki z Mazowsza powinna być zimnym prysznicem dla wszystkich zabieganych mam i tatusiów, którzy w trosce o szkolne sukcesy swoich pociech tracą zdrowy rozsądek. Nauczyciel nie jest prywatnym korepetytorem na telefon, a brak notatki w zeszycie to nie jest stan zagrożenia życia wymagający nocnej interwencji. Pozwólmy dzieciom czasem czegoś nie zdążyć, zapomnieć i samodzielnie naprawić swój błąd, bo tylko w ten sposób wychowamy ludzi zaradnych, a nie bezradnych dorosłych wiecznie czekających na cudzą pomoc.

Zobacz też: Rodzice nie nadążają odbierać dzieci ze świetlicy przed 17. Dyrekcja: „Wystarczy zmienić pracę. Szkoła to nie przechowalnia”