Droga Redakcjo, codzienne poranki w przedszkolu to dla mnie, jak i dla większości pracujących mam, prawdziwy maraton. Biegam z językiem na brodzie, żeby zdążyć ze wszystkim przed ósmą, ogarnąć małego, wcisnąć mu kapcie i pędem ruszyć do biura, gdzie terminy gonią bez litości. Dzisiaj rano, gdy stałam przy szafce syna, obok nas usiadła mama małej dziewczynki z tej samej grupy, która zawsze – bez względu na dzień czy pogodę – odbiera córeczkę jako ostatnia, tuż przed godziną siedemnastą. W szatni wywiązała się luźna rozmowa między nią a inną kobietą na temat planów na popołudnie i organizacji czasu.
WIDEO…
Wtedy ta mama z rozbrajającą szczerością i bez cienia zażenowania przyznała, że od ponad roku nie pracuje zawodowo, bo mąż dobrze zarabia, a ona po prostu siedzi w domu. Na pytanie, dlaczego w takim razie trzyma dziecko w placówce przez bite dziesięć godzin, rzuciła tekst, po którym wszystkim stojącym obok osobom dosłownie opadły szczęki. Powiedziała bez ogródek, że od organizowania rozrywek, kreatywnych zabaw i nauki są przecież opłacane z podatków przedszkolne ciocie, a ona po całym poranku sprzątania i robienia zakupów musi w końcu po ludzku odsapnąć.
Dziecko w przedszkolu. Długie godziny samotnego czekania na dyżurze
Słuchałam tego z rosnącym niedowierzaniem i poczułam, jak wzbiera we mnie potężna złość, zmieszana z ogromnym żalem z powodu tej małej dziewczynki. Widzę to dziecko codziennie o 16:30, kiedy sama zziajana przybiegam po syna po całym dniu ciężkiej pracy. Ta mała siedzi wtedy na dywanie w niemal pustej sali, wpatruje się w drzwi ze smutkiem i cicho pyta pani, kiedy w końcu przyjdzie jej mama.
Rozumiem, gdy ktoś haruje w korporacji, utknął w gigantycznych korkach albo ma trudną sytuację życiową, która zmusza go do brania nadgodzin. Jednak zostawianie malucha w hałasie i stresie do samego wieczora tylko po to, żeby mieć święty spokój na oglądanie seriali czy plotki z koleżankami, to dla mnie przejaw skrajnego egoizmu. Ta kobieta rano odprowadza córkę z uśmiechem na ustach, a potem spędza cały dzień na dbaniu o własny komfort, podczas gdy jej stęsknione dziecko odlicza minuty do powrotu do domu. Dla mnie jako matki to jest po prostu niepojęte.
Zrzucanie obowiązków wychowawczych na przemęczone wychowawczynie
Zastanawiam się, co dzieje się w głowach takich osób i gdzie podziała się zwykła, matczyna intuicja oraz potrzeba bliskości z własną pociechą. Przerzucanie całego ciężaru wychowania, uczenia prostych nawyków, a nawet wspólnego spędzania czasu na nauczycielki to ogromny błąd, który uderza w psychikę dziecka. Te biedne kobiety naprawdę robią, co mogą, ale nie są w stanie zastąpić nikomu prawdziwego, bezpiecznego domu.
Kiedy ta zrelaksowana mama opowiadała o swoich planach na popołudniowy relaks, inne kobiety stojące w szatni tylko uciekały wzrokiem, bo nikt nie chciał zaczynać poranka od kłótni. Wszyscy jednak poczuliśmy ten sam niesmak i złość, że system oświaty jest tak perfidnie wykorzystywany przez ludzi, którzy po prostu nie chcą spędzać czasu z własnymi dziećmi. Żadne pieniądze, czyste mieszkanie ani obiad z trzech dań przygotowany w idealnej ciszy nie zastąpią maluchowi poczucia, że jest dla mamy najważniejszy na świecie. Dziecko, które spędza w placówce więcej czasu niż dorosły na pełnym etacie, wraca do domu skrajnie przebodźcowane, zmęczone i po prostu odrzucone, co w przyszłości przyniesie fatalne skutki.
Prawdziwe macierzyństwo to obecność na co dzień
Mój list pewnie oburzy wiele osób, które stwierdzą, że każda kobieta ma prawo do odpoczynku i organizowania sobie życia według własnych potrzeb. Chcę jednak zapytać te wszystkie matki, po co w ogóle decydowały się na sprowadzenie na świat małego człowieka, skoro ich największym marzeniem jest ucieczka od niego. Macierzyństwo to nie jest pasmo nieustannych przyjemności, ale przede wszystkim odpowiedzialność i obecność, zwłaszcza w tych pierwszych, najważniejszych latach życia.
Dziecko potrzebuje miłości mierzonej wspólnym czasem, nudzeniem się, budowaniem z klocków i wspólnym czytaniem bajek po obiedzie, a nie ciągłym pobytem w głośnej instytucji. Mam wielką nadzieję, że ten mój głos skłoni choć jedną osobę do refleksji i sprawi, że jutro w szatni ktoś pojawi się o czternastej, by zabrać swoje stęsknione dziecko do domu. Musimy zacząć wymagać od siebie elementarnej empatii wobec najmłodszych, zanim wychowamy pokolenie ludzi emocjonalnie chłodnych i zamkniętych w sobie. Żaden osobisty komfort ani czas wolny nie są warte tego, by w oczach własnej córki czy syna zobaczyć rezygnację i smutek.
Pozdrawiam całą Redakcję,
Marta, mama czteroletniego Kuby z Poznania
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl
