Ewa od wielu lat pracuje jako nauczycielka wychowania przedszkolnego i każdej jesieni obserwuje w swojej grupie dokładnie ten sam, przygnębiający schemat. Gdy tylko temperatura na zewnątrz spada, do placówki zaczynają trafiać dzieci z wyraźnym katarem, duszącym kaszlem i czerwonymi wypiekami na rozgrzanych policzkach.

WIDEO…

player placeholder

Wielu dorosłych traktuje wówczas państwowe przedszkole jak całodobową przechowalnię, do której można podrzucić chorego malucha, bo nikomu w domu nie chce się brać zwolnienia lekarskiego i rezygnować z codziennej rutyny. Miarka przebrała się w miniony wtorek rano, kiedy jedna z matek wprowadziła do sali trzyletniego chłopca z gęstym, zielonym katarem i oczami szklistymi od wyraźnego osłabienia.

Zamiast zabrać syna do pediatry, kobieta od progu zaatakowała Ewę podniesionym głosem. Zaczęła oskarżać cały personel o to, że przedszkolanki w ogóle nie wietrzą sal, przegrzewają pomieszczenia i przez ich zaniedbania jej dziecko znów łapie wirusy. Ewa spojrzała spokojnie na rozkrzyczaną matkę, po czym odpowiedziała, że nawet całodobowe otwarcie wszystkich okien nie zatrzyma wirusów, skoro rodzice sami przyprowadzają do grupy dzieci wymagające leżenia w łóżku.

Zobacz także:

Bezczelne przerzucanie winy na kadrę przedszkolną

Ta krótka, celna uwaga sprawiła, że stojąca w drzwiach kobieta momentalnie zamilkła i zrobiła się czerwona ze wstydu, nie znajdując żadnego sensownego argumentu na swoją obronę. Dla Ewy była to kolejna gorzka lekcja pokazująca, jak łatwo niektórzy dorośli próbują zagłuszyć własne wyrzuty sumienia poprzez agresywny atak na pracowników oświaty. Otwarte okno w sali dydaktycznej nie ma magicznej mocy uzdrawiania maluchów, które od samego rana mają stan podgorączkowy.

W takich sytuacjach wychowawczynie stają przed ogromnym dylematem, bo zgodnie z przepisami nie mogą samodzielnie postawić diagnozy, ale widzą czarno na białym, że dziecko po prostu cierpi. Trzylatek z zatkanym nosem nie ma siły na wspólną zabawę, marudzi, płacze i z każdą godziną czuje się coraz gorzej, podczas gdy jego mama spokojnie pije kawę w biurze. Zrzucanie odpowiedzialności za stan zdrowia własnego syna na brak odpowiedniej cyrkulacji powietrza w budynku to szczyt hipokryzji, który uderza w cały zespół ludzi dbających o bezpieczeństwo najmłodszych – uważa Ewa.

Lekkomyślność rodziców czy strach przed pracodawcą?

Problem podrzucania chorych dzieci do placówek wraca w dyskusjach rodzicielskich jak bumerang i za każdym razem budzi skrajne emocje. Ewa doskonale rozumie, że dzisiejszy rynek pracy bywa bezwzględny, a branie kolejnego zwolnienia na opiekę nad maluchem budzi krzywe spojrzenia szefów i grozi utratą premii. Trudno jednak zaakceptować sytuację, w której ratowanie własnej pozycji w firmie odbywa się kosztem zdrowia dwudziestki innych dzieci z tej samej grupy.

Jeden zakatarzony maluch spędzający osiem godzin we wspólnej przestrzeni, dotykający tych samych klocków i książeczek, to gwarancja, że za trzy dni połowa grupy wyląduje w przychodni. Co gorsza, rodzice coraz częściej sięgają po sprytne sztuczki, podając dzieciom rano w szatni syropy zbijające gorączkę, byle tylko ukryć objawy przez pierwszych kilka godzin pobytu w sali. Kiedy lek przestaje działać w okolicach obiadu, rozpalony maluch ląduje na dywanie bez sił, a telefon od nauczycielki z prośbą o pilny odbiór wywołuje jedynie złość i kolejne pretensje do personelu.

Szacunek do zdrowia i wspólna odpowiedzialność dorosłych

Historia Ewy to ważne przypomnienie o tym, że przedszkole może funkcjonować zdrowo tylko wtedy, gdy obie strony grają do jednej bramki. Nauczycielki naprawdę regularnie wietrzą sale podczas spacerów, dbają o odpowiednią temperaturę i pilnują mycia rąk, ale nie są w stanie zastąpić domowej rekonwalescencji. Wysłanie osłabionego dziecka w sam środek hałaśliwej grupy to dla niego ogromny stres i prosta droga do groźnych powikłań, które potrafią ciągnąć się tygodniami.

Zamiast szukać winnych wśród wychowawczyń i wymyślać absurdalne teorie o braku świeżego powietrza, warto po prostu wykazać się elementarną empatią wobec innych rodzin. Każdy z nas chce odbierać po południu zdrowe i radosne dziecko, a to jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy sami przestaniemy udawać, że gęsty, zielony katar to tylko zwykła alergia na kurz. Prawdziwa troska o malucha zaczyna się w momencie, gdy potrafimy zrezygnować z własnych planów i zostać z nim w domu wtedy, kiedy najbardziej potrzebuje naszej bliskości i spokoju.

Zobacz też: Nauczycielka w przedszkolu nie chce przewijać jej syna 3 razy dziennie. „Jak nie lubi dzieci, niech zmieni pracę”