Okazało się, że podczas porannego spaceru na placu zabaw Kubuś potknął się o swoje własne, długie sznurówki i runął jak długi prosto na betonową alejkę. Gdy zapytałam wychowawczynię, dlaczego wypuściła dziecko na dwór w niezwiązanych butach, spojrzała na mnie z kamienną twarzą i powiedziała, że w zerówce nie zamierza schylać się do każdego dziecka z osobna. Dodała chłodno, że syn ma już sześć lat i powinien potrafić sam zadbać o swoje obuwie, a jak nie umie, to mam mu kupić buty na rzepy.
WIDEO…
Ręce mi po prostu opadły i zapytałam ją głośno, za co w takim razie płacą opiekunkom, skoro one nie potrafią zadbać o podstawowe bezpieczeństwo dziecka powierzonego ich opiece?
Chłodne tłumaczenia zamiast zwykłej ludzkiej troski
Najbardziej w tej całej sytuacji zabolał mnie brak jakiejkolwiek empatii i słowa „przepraszam” za to, że mój syn wrócił do domu z rozbitym kolanem. Wychowawczyni stała przede mną z założonymi rękami i robiła mi wykład o samodzielności, tak jakby zawiązanie dwóch supełków przed wyjściem na spacer było jakimś ponadludzkim wysiłkiem. Przecież dobrze wiem, że w grupie jest ponad dwadzieścioro dzieci, ale na litość boską, mówimy o sześcioletnim chłopcu, a nie o dorosłym człowieku.
W tym wieku paluszki dzieci często nie radzą sobie jeszcze z mocnym zaciśnięciem grubych sznurowadeł, które rozwiązują się po trzech krokach biegania. Rolą nauczycielki w przedszkolu jest nie tylko czytanie bajek i uczenie szlaczków, ale przede wszystkim pilnowanie, żeby dzieciakom nie stała się krzywda. Wypuszczenie starszaka na plac zabaw z dyndającymi sznurówkami to proszenie się o wypadek, a zrzucanie winy na dziecko czy na rodzaj kupionych przeze mnie butów jest po prostu szczytem bezczelności.
Presja na samodzielność i spychologia w placówkach
Mam wrażenie, że w dzisiejszych przedszkolach panuje jakaś dziwna moda na robienie z małych dzieci dorosłych robotów, przy których personel nie musi kiwnąć palcem. Najpierw słyszymy, że panie nie będą wycierać nosów, potem, że nie będą pomagać przy zapinaniu zamków w kurtkach, a teraz okazuje się, że zawiązanie buta przed spacerem to już zadanie ponad siły pedagoga. Zastanawiam się, na czym w takim razie polega opieka nad dziećmi w godzinach naszej pracy, skoro podstawowe czynności przerastają kadrę.
Kiedy opowiedziałam o tym zdarzeniu innym mamom czekającym pod bramą, dwie z nich przyznały mi rację, mówiąc, że ich dzieci też regularnie wracają ze spacerów w krzywo zapiętych kurtkach i rozsznurowanych trampkach. Panie w szatni wolą po prostu poganiać maluchy, żeby jak najszybciej wyszły na zewnątrz, a potem stoją w kółku na środku placu i rozmawiają między sobą, zamiast zerknąć, czy żaden maluch nie potyka się o własne nogi. Takie podejście sprawia, że każdego dnia jadę do biura z duszą na ramieniu, zastanawiając się, z jakim kolejnym urazem odbiorę syna po południu.
Oczekuję opieki, a nie wykładów w szatni
Oczywiście, że w domu ćwiczymy z Kubusiem wiązanie kokardek i zachęcamy go do samodzielności każdego dnia, bo chcę, żeby był zaradnym chłopcem. Zanim jednak opanuje tę trudną sztukę do perfekcji, potrzebuje wsparcia dorosłych, którzy w czasie mojej nieobecności biorą za niego pełną odpowiedzialność. Nie oddaję dziecka do przechowalni, tylko do publicznej placówki oświatowej, na którą idą moje podatki i ciężko zarobione pieniądze.
Zamiast pouczać mnie, jakie obuwie mam kupować własnemu synowi, wychowawczyni powinna po prostu pochylić się na dziesięć sekund i sprawdzić, czy sznurówki są dobrze zawiązane. Tak niewiele trzeba, by uniknąć bolesnego upadku, płaczu i niepotrzebnych awantur na oczach innych rodziców. Mam nadzieję, że ten list otworzy oczy niektórym nauczycielkom i przypomni im, że troska o bezpieczeństwo maluchów zawsze powinna stać na pierwszym miejscu, przed własną wygodą.
Pozdrawiam Redakcję,
Agnieszka, mama sześcioletniego Kuby
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl