Wychowanie małego człowieka wymaga od nas nieustannego wprowadzania kolejnych etapów samodzielności, wśród których pożegnanie z pieluchami bywa jednym z najtrudniejszych kroków. Wielu rodziców, żyjąc w ciągłym biegu i pracując na pełnych obrotach, odkłada ten proces na bliżej nieokreśloną przyszłość, licząc na to, że problem rozwiąże się sam. To niekoniecznie dobra droga.
WIDEO…
Ostatnio przekonała się o tym jedna z mam w warszawskich Włochach, która przyprowadziła swojego trzyletniego syna do nowo utworzonej grupy przedszkolnej. Kobieta trzymała pod pachą wielką paczkę pieluch, mając zamiar zostawić ją na półce jako zaopatrzenie na najbliższe tygodnie nauki. Jej plan opierał się na wygodnym założeniu, że skoro maluch miewa jeszcze częste wpadki higieniczne, to personel ma obowiązek kompleksowo zająć się jego pielęgnacją w godzinach pracy.
Los chciał, że dokładnie w tym samym momencie w szatni pojawiła się dyrektorka placówki, która osobiście doglądała porannego przyjmowania dzieci. Widząc stertę jednorazowych pieluch, dyrektorka natychmiast wkroczyła do akcji i wypowiedziała spokojnym głosem prosty komunikat: „To przedszkole”. Ta krótka uwaga natychmiast zmroziła atmosferę wśród stojących wokół rodziców, a zawstydzona mama musiała zabrać swój pakunek z powrotem do samochodu.
Ukryta plaga w przedszkolnych grupach najmłodszych dzieci
Ta poranna niezręczna sytuacja pod salą trzylatków to nie był odosobniony przypadek, ale wyraz znacznie szerszego problemu, z jakim mierzy się dziś większość polskich przedszkoli. Coraz więcej rodzin ulega złudzeniu, że publiczna placówka oświatowa ma za zadanie kontynuować funkcje opiekuńcze żłobka, zdejmując z dorosłych obowiązek odpieluchowania.
Nauczycielki w kuluarach regularnie skarżą się na sytuacje, w których rodzice zakładają, że brak samodzielności u ich pociech to sprawa personelu. Przynoszenie ubrań na zmianę w ilościach hurtowych i próby potajemnego podrzucania pieluszek do szafek stają się smutną codziennością, która paraliżuje normalną pracę dydaktyczną.
Gdy rozmawia się o tym z wychowawczyniami, w ich głosach słychać ogromne zmęczenie oraz poczucie bezradności wobec roszczeniowych postaw współczesnych rodzin. Na sali przebywa jednocześnie dwadzieścioro maluchów, a w grupie zazwyczaj pracuje tylko jedna nauczycielka z pomocą, co uniemożliwia spędzanie godzin na przewijaniu.
Każda taka sytuacja sprawia, że reszta grupy zostaje bez odpowiedniego nadzoru, a to rodzi potężne niebezpieczeństwo. Dyrektorka placówki poprzez swoją stanowczą reakcję chciała dać wyraźny sygnał, że granice między opieką domową a edukacją instytucjonalną zostały w tamtym przypadku drastycznie przekroczone.
W poszukiwaniu równowagi przy przedszkolnym stoliku
Konflikty wokół regulaminów, a tym bardziej – wychowania dzieci, rzadko udaje się rozwiązać nakazami, ponieważ sukces placówki opiera się na obustronnym zaufaniu. Zarówno zapracowana mama, jak i dyrekcja muszą pamiętać, że nadrzędnym celem jest komfort małego człowieka. Zamiast budować mur niechęci, kluczem jest wypracowanie wspólnego planu działania, który pomoże dziecku bezstresowo wejść w nowy etap.
Przedszkolne korytarze, zamiast areną spięć, powinny stać się przestrzenią dla dialogu. Dopiero gdy zaczniemy rozmawiać jak partnerzy, uda nam się stworzyć bezpieczne i przyjazne środowisko, w którym każde dziecko dostanie szansę na harmonijny rozwój.
Zobacz też: Biedne dzieciaczki siedzą w przedszkolu od 7 do 17. „Rodzice muszą ich nie kochać”
