Droga Redakcjo, pracuję w przedszkolu od dwunastu lat i naprawdę kocham swoją pracę oraz dzieci, którymi się opiekuję. Przez te wszystkie lata widziałam jednak ogromną zmianę w podejściu dorosłych, która coraz częściej odbiera mi siły. Nasza placówka działa dokładnie do godziny szesnastej i wszyscy rodzice podpisują na początku roku jasny regulamin, w którym zobowiązują się do punktualnego odbierania swoich pociech.
WIDEO…
Niestety, dla jednej z mam z mojej grupy zegarek chyba w ogóle nie istnieje. Kobieta od września nagminnie wpadała do szatni kwadrans lub dwadzieścia minut po czasie, nigdy nie przepraszając, a wręcz rzucając na odchodne, że przecież nic wielkiego się nie stało i mogłam sobie spokojnie posiedzieć w ciszy.
Dzisiaj sytuacja powtórzyła się po raz kolejny, ale gdy kobieta weszła z kawą na wynos i torbami z drogerii w ręku, postanowiłam nie milczeć. Zamiast wdawać się w długie dyskusje, spojrzałam jej prosto w oczy i powiedziałam tylko trzy słowa – „Pracuję do szesnastej”. Jej mina mówiła wszystko, a szybkie przeprosiny i pospieszne wyjście z szatni pokazały, że komunikat w końcu dotarł.
Zwykły brak szacunku do mojego czasu po pracy
Najbardziej w tej całej sytuacji denerwuje mnie fakt, że niektórzy rodzice traktują nauczycielki jak swoją prywatną, darmową służbę dostępną na każde zawołanie. Nikt nie bierze pod uwagę tego, że ja po wyjściu z przedszkola mam swoje własne życie, mam swoją rodzinę, swoje dzieci do odebrania ze szkoły i swoje obowiązki. Kiedy ktoś notorycznie spóźnia się dwadzieścia minut, to po prostu okrada mnie z mojego prywatnego czasu i zmusza do darmowych nadgodzin, za które nikt mi przecież nie zapłaci.
Rozumiem absolutnie sytuacje losowe, bo każdemu z nas może zepsuć się samochód, stanąć tramwaj albo wyskoczyć nagły korek na mieście. Wtedy jednak normalny, kulturalny człowiek po prostu bierze telefon do ręki, dzwoni do placówki, uprzedza o problemie i mówi „przepraszam”. Tutaj nie było żadnego telefonu, żadnego pośpiechu, tylko pełen luz i przekonanie, że pani w przedszkolu przecież i tak nie ma nic lepszego do roboty, więc może sobie posiedzieć z maluszkiem, aż mama skończy spokojne zakupy. Takie podejście pokazuje totalny brak szacunku do naszego zawodu i zwykłe cwaniactwo.
Smutek dziecka zostawionego w pustej sali
W tym wszystkim najbardziej żal mi jednak samego dziecka, które od godziny piętnastej trzydzieści stoi przy oknie z nosem przyklejonym do szyby i wypatruje swojej mamy. Kiedy wszystkie inne maluchy dawno wyszły już z rodzicami do domu, na sali robi się cicho, pusto i smutno. Taki czterolatek doskonale czuje, że został sam jako ostatni i z każdą kolejną minutą zaczyna się coraz bardziej denerwować i płakać, pytając mnie, czy mama o nim przypadkiem nie zapomniała.
Dorosłym wydaje się często, że kilkanaście minut w tę czy w tamtą stronę nie robi żadnej różnicy, ale dla małego człowieka to jest wieczność pełna niepokoju. Zamiast spędzić spokojne popołudnie w domu, pobawić się i odpocząć od przedszkolnego hałasu, dziecko siedzi w szatni w kurtce i patrzy, jak panie sprzątaczki myją korytarze i gaszą światła. Żadna, nawet najmilsza wychowawczyni nie zastąpi w takim momencie rodzica, a zrzucanie na nas winy za to, że nie chcemy siedzieć po godzinach, jest po prostu nieuczciwe.
Jasne granice to jedyny sposób na normalność
Cieszę się, że w końcu odważyłam się postawić sprawę jasno i nie uległam presji bycia wiecznie uśmiechniętą i dostępną na zawołanie. Wiele moich koleżanek po fachu zaciska zęby i siedzi po pracy za darmo, bo boją się skarg u dyrekcji albo nieprzyjemnych komentarzy na grupie rodziców. Moim zdaniem to błąd, bo im bardziej pozwalamy wchodzić sobie na głowę, tym bardziej niektórzy dorośli przesuwają granice przyzwoitości.
Przedszkole to instytucja oświatowa z konkretnymi godzinami otwarcia, a nie całodobowa przechowalnia, w której można zostawić dziecko na czas załatwiania prywatnych spraw na mieście. Mam nadzieję, że mój list da do myślenia tym wszystkim zabieganym mamom i ojcom, którzy zapominają o punktualności. Trzy proste słowa o godzinach mojej pracy okazały się skuteczniejsze niż dziesiątki uprzejmych próśb i przypomnień na tablicy ogłoszeń. Szanujmy swój czas nawzajem, bo tylko wtedy współpraca między domem a przedszkolem będzie wyglądała tak, jak powinna.
Pozdrawiam całą Redakcję i wszystkie Nauczycielki,
Katarzyna, wychowawczyni grupy czterolatków
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl