Nie jestem osobą, która uważa, że dzieci powinny siedzieć w miejscu, mówić szeptem i nie przeszkadzać dorosłym. Wiem (z doświadczenia), że kilkulatek ma prawo się nudzić, marudzić i czasem stracić cierpliwość. Jest jednak coś, co coraz częściej zwraca moją uwagę. Mam wrażenie, że niektóre dzieci zupełnie nie potrafią już poradzić sobie z chwilą, w której nie dzieje się nic ciekawego. Ostatnio przekonałam się o tym podczas wizyty w przychodni.
WIDEO…
„Wystarczyło, że mama schowała telefon”
Czekałam na swoją kolej do lekarza rodzinnego, kiedy do poczekalni weszła kobieta z chłopcem. Mógł mieć siedem, najwyżej osiem lat. Od razu zaczął pytać, kiedy pójdą do gabinetu i czy mama da mu telefon. Kobieta wyjęła komórkę, ale po chwili schowała ją do torebki i powiedziała, że teraz porozmawiają albo poczytają coś razem, bo nie chce, żeby cały czas patrzył w ekran.
Wtedy się zaczęło. Chłopiec natychmiast podniósł głos. Najpierw zażądał, żeby oddała mu telefon, potem zaczął kopać nogą w krzesło. Matka próbowała mówić spokojnie, tłumaczyła, że muszą jeszcze chwilę poczekać i że nic się nie stanie, jeśli przez kilka minut nie będzie oglądał filmików.
– Daj mi ten telefon! Nudzi mi się! – krzyczał chłopiec.
– Nie będę ci go teraz dawać. Możesz usiąść obok mnie, zaraz wejdziemy do lekarza – odpowiedziała kobieta.
– Jesteś najgorsza! Nienawidzę cię! – usłyszałam po chwili.
Kobieta wyraźnie się zawstydziła. Spojrzała na pozostałych pacjentów, przeprosiła cicho i ponownie poprosiła syna, żeby przestał krzyczeć. On jednak tylko się nakręcał. Zrzucił z krzesła swoją kurtkę, zaczął szarpać matkę za rękaw i powtarzać, że jeśli nie dostanie telefonu, nie będzie z nią rozmawiał.
„W końcu mu uległa”
Najbardziej zaskoczyło mnie to, że kobieta z każdą minutą wyglądała na coraz bardziej bezradną. Próbowała go uspokajać, przekonywać, prosić, a nawet obiecywać, że po wizycie pójdą w jakieś miłe miejsce. Chłopiec nie chciał słuchać. W pewnym momencie powiedział jej, że jest głupia, i zaczął płakać jeszcze głośniej.
W końcu matka wyciągnęła telefon i podała mu go bez słowa. Awantura skończyła się niemal natychmiast. Chłopiec usiadł, pochylił głowę nad ekranem i przestał zwracać uwagę na wszystko dookoła. Kobieta oparła się o krzesło i zamknęła oczy. Wyglądała, jakby właśnie przebiegła kilka kilometrów.
Nie zamierzam udawać, że wiem, jak wygląda ich codzienność. Być może chłopiec miał za sobą trudny dzień, źle się czuł albo po prostu wyjątkowo źle znosił czekanie. Nie wiem też, czy matka zawsze reaguje w ten sposób. Nie chcę jej oceniać, bo widziałam tylko kilka minut z ich życia. Mimo to cała sytuacja nie dawała mi spokoju.
„Czy naprawdę nie potrafimy już poczekać?”
Zaczęłam się zastanawiać, kiedy właściwie telefon stał się dla dzieci czymś, bez czego nie potrafią funkcjonować nawet przez kilkanaście minut. Rozumiem, że ekran bywa wygodnym rozwiązaniem. Dorośli też sięgają po komórki w kolejce, autobusie czy poczekalni. Sama nie jestem od tego wolna. Jest jednak różnica między sprawdzeniem wiadomości z nudów a sytuacją, w której dziecko wpada w rozpacz, bo przez chwilę nie może obejrzeć kolejnego filmiku.
Nie oczekuję, że siedmiolatek będzie przez godzinę spokojnie obserwował ścianę. Można przecież porozmawiać, pobawić się w zgadywanki, poczytać książkę albo po prostu ponarzekać na nudę. To też część dzieciństwa. Nie każdą niewygodę trzeba natychmiast usuwać, a każdą frustrację zagłuszać ekranem.
Najbardziej martwi mnie jednak coś innego. Chłopiec nie tylko nie potrafił zaakceptować odmowy, ale też bez oporów obrażał własną matkę, bo nie dostał tego, czego chciał. A ona, choć próbowała postawić granicę, ostatecznie ustąpiła. Być może była zmęczona, może nie chciała robić sceny w poczekalni. Trudno mi ją za to winić. Wiem jednak, że jeśli za każdym razem krzyk i awantura przynoszą oczekiwany efekt, dziecko szybko uczy się, że właśnie tak można załatwiać sprawy.
Wyszłam z przychodni z jedną myślą: czy naprawdę tak trudno nauczyć dziecko, że czasem trzeba poczekać, pogodzić się z odmową i znaleźć sobie zajęcie bez telefonu? Nie chodzi o surowe wychowanie ani zakazy na każdym kroku. Chodzi o zwykłą umiejętność radzenia sobie z codziennością. Bo przecież życie nie zawsze będzie podsuwać nam ekran wtedy, kiedy zrobi się nudno.
Zobacz także: Pracownica zgasiła bezczelną matkę jednym zdaniem. Scena z IKEA to dowód, że wychowujemy rozwydrzone pokolenie
