Pani Joanna od kilkunastu lat pracuje jako nauczycielka wychowania przedszkolnego. Jak przyznaje, wiele trudnych sytuacji w grupie nie wynika wcale ze złego zachowania dzieci, lecz z decyzji ich rodziców. Jednym z najbardziej uporczywych problemów są słodycze przynoszone do przedszkola w kieszeniach kurtek i spodni.
WIDEO…
– Nie chodzi o to, żeby dzieci nigdy nie jadły czekolady czy cukierków. Ale jeśli rodzice codziennie wyposażają malucha w zapas łakoci, a my potem próbujemy namówić go na śniadanie czy obiad, naprawdę mamy pod górkę – wyjaśnia.
„Mateuszek bez tego nie wyjdzie z domu”. Mama nie widzi problemu
– W mojej grupie jest czteroletni chłopiec, nazwijmy go Mateuszkiem. Bardzo sympatyczny, energiczny, lubiany przez kolegów. Problem pojawia się niemal każdego ranka, kiedy mama przyprowadza go do sali. Chłopiec ma po kieszeniach poupychane cukierki, żelki, czasem małe batoniki. Zdarza się, że jeszcze w szatni coś przeżuwa – opowiada pani Joanna.
Nauczycielka wielokrotnie prosiła mamę, żeby nie dawała synkowi słodyczy do przedszkola. Tłumaczyła, że dzieci mają zapewnione posiłki, a własne przekąski, zwłaszcza słodkie, wywołują niepotrzebne zamieszanie.
– Któregoś dnia zapytałam wprost, czy mogłaby zostawić te cukierki w domu. Usłyszałam: „Ale Mateuszek bez tego nie wyjdzie z domu! Rano robi taką awanturę, że wolę dać mu kilka żelków i mieć spokój”. Przyznam, że opadły mi ręce – wspomina.
Mama tłumaczyła, że przecież to tylko parę cukierków i nie rozumie, dlaczego przedszkole robi z tego problem.
– Powiedziałam jej, że nie chodzi o pojedynczego cukierka, tylko o codzienny zwyczaj. Jeśli dziecko uczy się, że wystarczy krzyczeć, żeby dostać słodycze, potem trudno mu zaakceptować odmowę.
Śniadanie nietknięte, obiad odsunięty. Za to kieszenie pełne żelków
Pani Joanna podkreśla, że skutki takiego przyzwyczajenia najlepiej widać podczas posiłków.
– Mateuszek siada do śniadania, patrzy na kanapkę i oznajmia, że nie jest głodny. Czasami zjada dwa kęsy, a później zaczyna się wiercić. Kiedy pytam, czy dobrze się czuje, okazuje się, że przed wejściem do sali zdążył już zjeść pół paczki żelków – opowiada.
Podobne sytuacje powtarzają się podczas obiadu. Chłopiec odsuwa talerz i prosi o coś słodkiego. Zdarza się, że próbuje ukradkiem wyciągnąć cukierka z kieszeni.
– Oczywiście nie zmuszamy dzieci do jedzenia. Każdemu może coś nie smakować albo zwyczajnie nie mieć apetytu. Ale trudno wypracować nawyki żywieniowe, gdy dziecko ma pod ręką słodycze i wie, że w każdej chwili może po nie sięgnąć – tłumaczy wychowawczyni.
Nauczycielka zwraca uwagę, że problem nie dotyczy wyłącznie jednego chłopca. Inne dzieci obserwują jego zachowanie i zaczynają pytać, dlaczego one mają jeść zupę, skoro kolega może sięgać po cukierki.
– Wtedy słyszę: „A ja też chcę czekoladkę!”, „Dlaczego Mateusz ma żelki, a ja nie?”. I zamiast spokojnego obiadu mamy dyskusję o słodyczach. Naprawdę trudno w takich warunkach przekonywać czterolatki do przestrzegania wspólnych zasad – dodaje pani Joanna.
Cukierki stają się powodem kłótni. „On nie musi się dzielić, ale inni tego nie rozumieją”
Słodycze przynoszone z domu wywołują również konflikty podczas zabawy. Kiedy jedno dziecko wyciąga z kieszeni kolorowe cukierki, pozostałe natychmiast się nimi interesują.
– Zdarzyło się, że Mateuszek wyjął paczkę żelków podczas zabawy na dywanie. Koledzy od razu go otoczyli i zaczęli prosić, żeby im dał. Chłopiec odmówił, co oczywiście miał prawo zrobić. Ale jeden z kolegów próbował wyrwać mu paczkę, drugi się rozpłakał, a trzeci pobiegł do mnie ze skargą – wspomina nauczycielka.
Pani Joanna musiała przerwać zabawę i uspokoić całą grupę. Tłumaczyła dzieciom, że nie wolno zabierać cudzych rzeczy.
– Nie możemy przecież wymagać, żeby Mateusz dzielił się swoimi cukierkami. A jednocześnie trudno oczekiwać od czterolatków, że zupełnie zignorują kolegę, który na ich oczach zajada żelki. Dochodzi jeszcze kwestia alergii i zasad dotyczących jedzenia przyniesionego z domu – wyjaśnia.
Nauczycielka zapewnia, że rozumie rodziców, którzy rano spieszą się do pracy i chcą uniknąć kolejnej awantury w szatni. Zwraca jednak uwagę, że ustępowanie dla świętego spokoju nie rozwiązuje problemu, tylko przenosi go do przedszkola.
– Można przecież ustalić z dzieckiem, że ulubiony smakołyk zje po powrocie do domu. Można też wspólnie poszukać innego sposobu na trudne poranki. Ale to wymaga konsekwencji ze strony dorosłych. My nie jesteśmy w stanie naprawić wszystkiego, jeśli rodzic codziennie popełnia błędy wychowawcze – podkreśla.
Jak dodaje, najbardziej frustrująca jest nie sama obecność słodyczy, lecz lekceważenie próśb wychowawców.
– Nie chcemy nikomu mówić, jak ma wychowywać swoje dziecko w domu. Prosimy tylko o uszanowanie zasad, które obowiązują całą grupę. Rodzice, jeden batonik naprawdę potrafi namieszać w przedszkolu bardziej, niż wam się wydaje – podsumowuje pani Joanna.
Zobacz także: Przyniosła do przedszkola zapas pieluch dla syna, ale dyrektorka ucięła temat. „Tylko 2 słowa i matka aż zdrętwiała”