Joanna jest mamą siedmioletniego Krzysztofa, który we wrześniu rozpoczął naukę w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Chłopiec od zawsze był żywiołowy, pomysłowy i lubiany przez rówieśników. Niestety, w szkole jego temperament szybko zaczął sprawiać problemy. Wychowawczyni regularnie zwracała uwagę, że Krzyś przeszkadza na lekcjach i namawia kolegów do wygłupów.
WIDEO…
Podczas ostatniego zebrania temat powrócił. Joanna miała ochotę zapaść się pod ziemię. Nieoczekiwanie w obronie chłopca stanął jednak jeden z ojców, a jego słowa skłoniły wszystkich do zastanowienia się, czy szkoła potrafi dostrzegać w dzieciach coś więcej niż tylko ich niewłaściwe zachowanie.
„Krzyś jest prowodyrem. Inni chłopcy robią dokładnie to, co on”
Joanna przyznaje, że przed pierwszym szkolnym zebraniem trochę się denerwowała. Znała temperament syna i wiedziała, że spokojne siedzenie w ławce nie należy do jego ulubionych zajęć.
Już w przedszkolu Krzyś był dzieckiem, które zawsze miało tysiąc pomysłów. Organizował zabawy w piratów, wymyślał kolegom zadania i potrafił przekonać niemal całą grupę do wspólnej budowy fortecy z klocków. Nauczycielki często podkreślały, że jest bardzo energiczny, ale też niezwykle towarzyski.
W szkole te same cechy zaczęły być przedstawiane przede wszystkim jako problem.
– Pani od początku mówiła, że Krzyś za dużo rozmawia, wierci się i rozprasza innych. Nie lekceważyłam tych uwag. Tłumaczyłam synowi, że na lekcji trzeba słuchać nauczyciela, ale miałam wrażenie, że ciągle słyszę tylko o tym, co zrobił źle – wspomina Joanna.
Podczas zebrania wychowawczyni poruszyła temat zachowania kilku chłopców. Powiedziała, że grupa często przeszkadza podczas zajęć, wygłupia się i hałasuje na przerwach.
Szybko okazało się jednak, że największe pretensje ma do Krzysia.
– Krzyś jest prowodyrem. To on wymyśla te wszystkie zabawy, a pozostali chłopcy idą za nim i go naśladują. Wystarczy, że zacznie robić śmieszne miny, a za chwilę cała grupa wybucha śmiechem. Na przerwach organizuje jakieś wyścigi, a inni natychmiast do niego dołączają – wyliczała nauczycielka. Na lekcji zdarzało mu się rzucać żartobliwe komentarze, które rozśmieszały inne dzieci.
– Siedziałam ze spuszczoną głową i myślałam tylko o tym, jak bardzo jestem zawstydzona. Miałam ochotę wrócić do domu i natychmiast zrobić synowi awanturę. W duchu złościłam się, że znowu sprawia problemy i nie potrafi zachowywać się tak jak pozostałe dzieci – przyznaje kobieta.
Wtedy głos zabrał jeden z ojców.
„Wygląda na to, że Krzyś jest urodzonym liderem. A to przecież cenny dar”
Mężczyzna, którego córka również chodziła do tej klasy, spokojnie wysłuchał nauczycielki. Kiedy skończyła wyliczać przewinienia Krzysia, podniósł rękę i poprosił o głos.
Joanna spodziewała się kolejnych pretensji. Była przekonana, że zaraz usłyszy, iż jej syn przeszkadza również innym dzieciom i powinien zostać jakoś zdyscyplinowany.
Stało się jednak coś zupełnie innego.
– Przepraszam, ale ja z tego wszystkiego wyciągam trochę inny wniosek – powiedział mężczyzna. – Wygląda na to, że Krzyś jest urodzonym liderem. Potrafi zainteresować innych swoimi pomysłami, przekonać ich do wspólnego działania i zorganizować zabawę. A to przecież bardzo cenny dar.
Wychowawczyni spojrzała na niego zaskoczona.
Ojciec kontynuował:
– Oczywiście rozumiem, że na lekcjach musi panować porządek i dzieci nie mogą robić wszystkiego, co im przyjdzie do głowy. Ale z tego, co pani opowiada, Krzyś nie robi nikomu krzywdy. Wymyśla tylko niegroźne wygłupy. Może więc, zamiast ciągle go krytykować, warto wykorzystać jego talent do przewodzenia innym?
Mężczyzna zaproponował, żeby nauczycielka częściej powierzała chłopcu zadania wymagające organizowania pracy grupy. Krzyś mógłby prowadzić drużynę podczas zabaw edukacyjnych, pomagać w przygotowywaniu klasowych wydarzeń albo zachęcać kolegów do wspólnego wykonywania projektów.
– Przestańmy wreszcie równać wszystkich w dół – powiedział stanowczo. – Zacznijmy doceniać talenty, które dzieci mają, nawet jeśli wymagają one od nas, dorosłych, trochę więcej zaangażowania i wysiłku. Nie każdy uczeń musi być cichy, spokojny i niewidoczny. Przecież potrzebujemy też ludzi, którzy mają pomysły i potrafią pociągnąć za sobą innych.
Ten człowiek otworzył mi oczy. Spojrzałam na syna z dumą i radością, a nie smutkiem
Joanna słuchała tych słów ze zdumieniem. Jeszcze przed chwilą czuła wyłącznie wstyd, a teraz po raz pierwszy zaczęła zastanawiać się, czy zachowania syna, które uważała za jego największą wadę, nie mają również drugiej strony.
– Ten tata otworzył mi oczy. Nagle zobaczyłam przed sobą nie rozrabiakę, który wszystkim przeszkadza, ale chłopca, za którym inne dzieci po prostu lubią podążać. Przecież Krzyś od zawsze miał mnóstwo pomysłów i potrafił zachęcić kolegów do działania. Tylko ja przestałam to doceniać, odkąd poszedł do szkoły – opowiada Joanna.
Po zebraniu Joanna długo myślała o słowach nieznajomego ojca. Zdała sobie sprawę, że od kilku miesięcy niemal wszystkie rozmowy o Krzysiu dotyczyły jego niewłaściwego zachowania.
Nawet w domu coraz częściej pytała syna przede wszystkim o to, czy był grzeczny, czy pani go upominała i czy znowu przeszkadzał kolegom. Znacznie rzadziej interesowała się tym, czego się nauczył, jakie miał pomysły i co sprawiło mu radość.
– Dotarło do mnie, że sama zaczęłam patrzeć na niego oczami osoby, dla której jest przede wszystkim kłopotem. A przecież to wciąż ten sam wesoły, ciekawy świata chłopiec, którego pomysłowość jeszcze niedawno tak mnie zachwycała – przyznaje Joanna.
Nie oznacza to, że postanowiła ignorować uwagi nauczycielki. Po powrocie do domu spokojnie porozmawiała z synem. Wyjaśniła mu, że żarty są świetne, ale trzeba wiedzieć, kiedy jest na nie odpowiedni moment. Powiedziała również, że jeśli koledzy go naśladują, powinien pamiętać o odpowiedzialności za swoje pomysły.
– Powiedziałam Krzysiowi, że bardzo podoba mi się to, jak potrafi wymyślać zabawy i angażować w nie innych. Ale poprosiłam go też, żeby spróbował wykorzystywać tę umiejętność w taki sposób, by nikomu nie przeszkadzać – opowiada kobieta.
Zobacz także: Nauczycielka zaproponowała zrzutkę na wycieczkę dla dziecka z rodziny z problemami. „Nie do wiary, co usłyszałam na zebraniu”
