Droga Redakcjo, jestem mamą ośmioletniego Stasia, który chodzi do drugiej klasy. W przyszłym miesiącu dzieciaki mają wystąpić na szkolnej uroczystości z okazji nadchodzącej zimy i świąt, więc wychowawczyni rozdała dzisiaj dzieciom karteczki z przydziałem ról. Mój syn wyszedł ze szkoły uśmiechnięty od ucha do ucha, bo ma zagrać bałwanka i wypowiedzieć dwa krótkie zdania wierszyka. Niestety, tuż obok nas stała mama jednej z dziewczynek z tej samej klasy, która po przeczytaniu kartki córki dosłownie wpadła w szał.
WIDEO…
Kobieta bez żadnego skrępowania i na oczach wszystkich dzieci oraz rodziców zaczęła krzyczeć. Stwierdziła głośno, że jej córka jest wybitnie uzdolniona, chodzi na dodatkowe zajęcia teatralne i na pewno nie jest żadną chmurką ani jakimś drzewem stojącym w tle. Uważała, że przydzielenie jej tak marginalnej roli to czysta złośliwość nauczycielki i podcinanie dziecku skrzydeł. Mała dziewczynka stała obok i ze wstydu po prostu chciała zapaść się pod ziemię.
Awantura o rolę chmurki na oczach całej klasy
Patrzyłam na tę scenę z rosnącym zażenowaniem i zrobiło mi się strasznie żal tej dziewczynki. Dzieciaki w tym wieku w ogóle nie dzielą ról na lepsze i gorsze, dopóki my, dorośli, nie włożymy im do głowy tej chorej rywalizacji. Jeszcze chwilę wcześniej ta mała cieszyła się razem z koleżankami, że będą miały białe, puszyste stroje chmurek i będą tańczyć wokół choinki. Dopiero awantura urządzona przez jej matkę sprawiła, że dziecko poczuło się gorsze i zaczęło płakać.
To jest właśnie najlepszy przykład na to, jak sami psujemy nasze dzieci i robimy z nich małych, roszczeniowych egoistów. W dzisiejszych czasach każda mama uważa, że jej pociecha jest absolutnym pępkiem świata, geniuszem i gwiazdą, dla której należy się wyłącznie pierwszy plan i mikrofon w dłoni. Kiedy coś idzie nie po myśli rodzica, od razu wkracza on z krzykiem, żądając specjalnego traktowania i zmiany scenariusza pod swoje widzimisię. Zastanawiam się, kogo my w ten sposób wychowujemy, skoro ośmiolatek dostaje jasny sygnał, że praca zespołowa nic nie znaczy, a liczy się tylko bycie w centrum uwagi za wszelką cenę.
Każdy chce grać księżniczkę, a nikt nie chce być tłem
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że takie sytuacje zdarzają się w szkołach coraz częściej i skutecznie zniechęcają nauczycieli do organizowania jakichkolwiek imprez. W klasie jest dwadzieścioro pięcioro uczniów i to chyba oczywiste, że nie każde dziecko może zagrać główną postać, bo przedstawienie musiałoby trwać cztery godziny. W teatrze, tak samo jak w prawdziwym życiu, potrzebni są zarówno główni bohaterowie, jak i ci, którzy tworzą tło, bez którego cała historia po prostu by nie zadziałała.
Kiedy my jako dorośli podważamy decyzje wychowawczyni na oczach uczniów, niszczymy jej autorytet i uczymy dzieci braku szacunku do innych ludzi. Ta matka w swojej ślepej złości zupełnie nie zauważyła, że rani własną córkę, pokazując jej, że nie jest wystarczająco dobra, bo nie dostała głównej kwestii do wyrecytowania. Zamiast przytulić dziecko, pochwalić je i razem z nim wymyślić fantastyczny strój chmurki, kobieta wolała zrobić z siebie pośmiewisko. Uważam, że prawdziwa sztuka wychowania polega na tym, żeby nauczyć małego człowieka radości z bycia częścią grupy, a nie na wyrywaniu innym ról siłą i krzykiem.
Pozdrawiam całą Redakcję,
Karolina, mama drugoklasisty
Komentarz Redakcji: Sytuacja opisana przez naszą czytelniczkę doskonale pokazuje, jak łatwo rodzicielska miłość i chęć wspierania dziecka mogą przerodzić się w niezdrową presję. Psychologowie dziecięcy od lat przypominają, że szkolne przedstawienia mają przede wszystkim integrować klasę, uczyć współpracy i dawać najmłodszym radość ze wspólnego działania, a nie być castingiem do wielkiej kariery.
Dzielenie ról na ważne i nieważne to wyłącznie perspektywa dorosłych, która odbiera dzieciom naturalną spontaniczność i buduje w nich lęk przed tym, że nigdy nie będą dość dobre. Zamiast walczyć o pierwszy plan dla swojej pociechy, warto pokazać jej, że każde zadanie w zespole ma ogromny sens, a wspólny sukces smakuje najlepiej wtedy, gdy potrafimy cieszyć się nim razem z innymi.
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl
