Droga Redakcjo, rano w przedszkolu to zazwyczaj totalny chaos – wieczny pośpiech, wciskanie kapci na siłę i poganianie marudzących dzieci, żeby tylko nie spóźnić się do pracy. Dzisiejszy poranek zapamiętam jednak z zupełnie innego powodu, bo obok szafki mojego syna rozegrała się scena, przez którą wszystkim rodzicom dosłownie opadły szczęki. Jedna z mam przyprowadziła synka i z wielką pewnością siebie próbowała wcisnąć wychowawczyni całą paczkę pampersów. Zaczęła tłumaczyć, że mały jeszcze miewa wpadki, więc panie w ciągu dnia muszą go po prostu pilnować i przewijać.
WIDEO…
Gdy nauczycielka spokojnie odmówiła i przypomniała, że przedszkole to nie żłobek i dziecko musi być samodzielne, zaczęła się afera. Matka chłopca zaczęła krzyczeć, że przecież płaci podatki, nie ma czasu na naukę czystości w domu i od tego są opiekunki w placówce. Wychowawczyni wysłuchała tego potoku żalów, po czym zadała jej tylko jedno pytanie. Zapytała bardzo spokojnie, czy w domu też uczy syna, że wszystko mają za niego robić obcy ludzie. Ta jedna krótka uwaga zadziałała natychmiast – wściekła kobieta czerwona ze wstydu schowała pieluchy do torby i po prostu uciekła.
Wygodne zrzucanie obowiązków na barki nauczycielek
Jako mama stojąca obok poczułam ogromną ulgę, że ta nauczycielka w końcu głośno powiedziała to, co myśli większość z nas. Od początku roku widzę, że temat pieluch w przedszkolu to jakaś wielka tajemnica, o której nikt nie chce rozmawiać. Część rodziców chyba naprawdę myśli, że problem sam zniknie i dziecko z dnia na dzień nagle zacznie wołać siku. Liczą po prostu na to, że te przemęczone panie w przedszkolu odwalą za nich całą najgorszą robotę. Robienie z przedszkola żłobka stało się jakąś dziwną modą, a wszyscy przymykają na to oko, żeby tylko nie robić afery.
Rozmawiałam o tym później z inną mamą przed wejściem do budynku i obie uznałyśmy, że to po prostu zwykłe wygodnictwo. Wymagamy od tych biednych kobiet cudów – żeby uczyły wierszyków, piosenek, angielskiego, robiły przedstawienia, a jednocześnie przyprowadzamy im zdrowe dzieciaki, które nie potrafią pójść do toalety. Na sali jest dwadzieścioro pięcioro maluchów i to fizycznie niemożliwe, żeby pani spędzała pół dnia na przewijaniu. Przecież kiedy ona musi biegać i przebierać jedno dziecko, cała reszta grupy zostaje bez opieki, co jest po prostu niebezpieczne.
Pieluchy to obowiązek rodziców, a nauczycielki to też ludzie
Mam nadzieję, że ten mój list otworzy niektórym oczy. Wszyscy jesteśmy wiecznie zmęczeni, wiecznie się spieszymy i łatwo puszczają nam nerwy, kiedy szef goni, a w przedszkolu słyszymy „nie”. Najprościej jest wtedy rzucać fochy i żądać, żeby panie w placówce dopasowały się do nas, bo przecież im płacą. Zapominamy jednak, że po drugiej stronie też stoją ludzie, którzy mają pod opieką całą gromadę dzieciaków i zwykłe, ludzkie ograniczenia.
Przecież na koniec dnia i tak najbardziej cierpi na tym ten mały dzieciaczek, który zamiast spokojnego pożegnania musi rano słuchać, jak dorośli kłócą się i przerzucają odpowiedzialnością za jego pampersa. Zamiast robić afery i traktować przedszkole jak darmowy serwis sprzątający, o wiele lepiej po prostu zacząć ze sobą normalnie rozmawiać. Jeśli my, mamy, nie nauczymy dzieci samodzielności w domu, to żadne, nawet najlepsze przedszkole tego za nas nie zrobi. Chcę, żeby mój Antoś widział, że dorośli potrafią załatwiać sprawy z klasą, szacunkiem i bez bezsensownych roszczeń.
Anita
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl
