Wspólne mieszkanie z dorosłymi dziećmi nie jest niczym niezwykłym. Ceny nieruchomości, wysokie koszty wynajmu i chęć odłożenia pieniędzy na własne mieszkanie sprawiają, że wiele osób po dwudziestce nadal mieszka z rodzicami. Nie zawsze jest to jednak układ, który wszystkim domownikom odpowiada.
WIDEO…
Syn zarabia 7 tys. zł, ale za mieszkanie nie płaci ani złotówki
Na Threads pojawił się wpis mężczyzny, który postanowił poruszyć temat finansowej odpowiedzialności dorosłego dziecka. Jego 24-letni syn pracuje, zarabia 7 tys. zł miesięcznie, ale nie dokłada się do utrzymania domu. Ojciec uważa, że najwyższy czas to zmienić.
„Syn ma 24 lata, zarabia 7 tys. i mieszka u nas za darmo. Chcę od niego 800 zł, a żona mówi, że jestem skąpy” – napisał.
Jak wyjaśnił, rodzice sami płacą 1100 zł czynszu, a na tym pomoc synowi się nie kończy. Żona mężczyzny nadal pierze jego rzeczy, a syn nie uczestniczy w kosztach utrzymania gospodarstwa domowego. Tymczasem, jak zauważył ojciec, w sierpniu kupił sobie telefon za 6 tys. zł.
Dla mężczyzny to dowód na to, że syn ma pieniądze na własne przyjemności, ale nie poczuwa się do odpowiedzialności za miejsce, w którym mieszka.
„To nasze dziecko, a nie lokator”
Ojciec przyznał, że jego żona zupełnie inaczej patrzy na tę sytuację. Kiedy zaproponował, by syn zaczął przekazywać 800 zł miesięcznie na utrzymanie domu, usłyszał, że przesadza.
„To nasze dziecko, a nie lokator” – miała powiedzieć kobieta.
Właśnie w tym zdaniu kryje się sedno rodzinnego sporu. Dla matki syn pozostaje dzieckiem, któremu chce zapewnić jak najlepsze warunki. Ojciec uważa natomiast, że dorosłość powinna wiązać się również z obowiązkami, a nie tylko z prawem do korzystania z wygód rodzinnego domu.
Mężczyzna podkreślił, że nie chce wyrzucać syna ani żądać od niego połowy wszystkich rachunków. Oczekuje jedynie, że zacznie dokładać się do wspólnego budżetu. 800 zł przy miesięcznych zarobkach wynoszących 7 tys. zł nie wydaje mu się wygórowaną kwotą.
Reakcja syna nie była jednak taka, jakiej się spodziewał. Po rozmowie przestał jeść z rodzicami kolacje. Zamiast porozumienia pojawił się dystans, a ojciec zaczął zastanawiać się, czy jego oczekiwania rzeczywiście są niesprawiedliwe.
Czy rodzice powinni utrzymywać dorosłe dzieci?
To temat, w którym trudno znaleźć jedną odpowiedź pasującą do każdej rodziny. Są rodzice, którzy nie chcą przyjmować od pracujących dzieci żadnych pieniędzy, nawet jeśli te mają już własne dochody. Traktują wspólny dom jako bezpieczną przestrzeń, w której zawsze można liczyć na wsparcie. Inni uważają, że skoro dorosły syn lub córka pracują i zarabiają, powinni uczestniczyć w kosztach życia.
Nie chodzi przy tym wyłącznie o sam czynsz. Wspólne gospodarstwo domowe oznacza również rachunki za prąd, wodę, ogrzewanie, jedzenie, środki czystości i wiele innych wydatków, których na co dzień często nawet się nie zauważa. Dochodzi do tego praca wykonywana przez pozostałych domowników – gotowanie, sprzątanie czy pranie.
Można więc zrozumieć argument ojca: skoro syn ma własne dochody i wydaje pieniądze na drogi telefon, dlaczego nie miałby przeznaczyć części pensji na utrzymanie domu? Z drugiej strony matka może nie chcieć zamieniać rodzinnych relacji w finansowe rozliczenia. Dla niej pomoc dziecku może być czymś zupełnie naturalnym, niezależnie od jego wieku.
Warto jednak pamiętać, że dokładanie się do domowego budżetu nie musi oznaczać traktowania dziecka jak lokatora. Może być po prostu elementem wspólnej odpowiedzialności za miejsce, w którym wszyscy mieszkają.
800 zł za mieszkanie z rodzicami. Wychowanie czy przesada?
W tej historii uwagę zwraca jeszcze jeden szczegół. Syn nie odpowiedział na propozycję ojca spokojną rozmową ani próbą ustalenia kompromisu. Zamiast tego wycofał się z codziennych rodzinnych kontaktów i przestał siadać z rodzicami do kolacji.
Być może poczuł się urażony, być może odebrał propozycję jako próbę odebrania mu poczucia bezpieczeństwa. Nie znamy jego perspektywy, dlatego trudno oceniać, co dokładnie stoi za taką reakcją. Nie wiemy też, czy wcześniej rodzice rozmawiali z nim o kosztach utrzymania domu ani jakie są jego pozostałe wydatki i zobowiązania.
Jedno wydaje się jednak istotne: dorosłość nie zaczyna się w dniu wyprowadzki od rodziców. Można mieszkać z nimi do 25., 30. czy nawet 35. roku życia i nadal tworzyć wspierającą się rodzinę. Nie oznacza to jednak, że jedna strona powinna bezterminowo ponosić wszystkie koszty, podczas gdy druga korzysta z własnych zarobków wyłącznie na swoje potrzeby.
800 zł może być dla jednych uczciwym wkładem w utrzymanie domu, dla innych zbyt wysoką kwotą – wszystko zależy od sytuacji rodziny i ustalonych wcześniej zasad. Być może najważniejsze nie jest więc samo pytanie o wysokość opłaty, ale to, czy dorośli domownicy potrafią wspólnie ustalić, na jakich warunkach chcą dalej mieszkać pod jednym dachem.
Zobacz także: Pracujący 20-latek żyje na garnuszku mamusi. „Jeszcze mu dokładam do ciuchów i cateringu, żeby miał łatwiejszy start”
