Zakupy spożywcze, opłaty za mieszkanie, ubrania dla dziecka, a od jesieni jeszcze ogrzewanie. Domowy budżet składa się z wydatków, których nie da się po prostu wykreślić. Można kupować mniej, szukać promocji i odkładać własne przyjemności na później. Ale co zrobić, gdy mimo oszczędzania pieniędzy wciąż ledwo wystarcza do kolejnej wypłaty? Dla wielu rodzin to nie chwilowa trudność, lecz codzienność, o której rzadko mówi się tak otwarcie.
WIDEO…
Kupuje sześć plasterków szynki i skarpetki w Pepco. Na własne przyjemności nie zostaje jej prawie nic
Na facebookowym profilu „Anka i Maja Codzienność bez filtra” pojawił się szczery wpis kobiety, która opisała, jak wygląda utrzymywanie siebie i nastoletniej córki. Nie skarżyła się na brak luksusów. Pisała o zwyczajnych potrzebach, na które mimo pracy musi bardzo uważać.
„Wiecie, co mnie czasami naprawdę wkurza? Pracuję, utrzymuję siebie i córkę. Nie żyję ponad stan, nie szaleję z zakupami. W lodówce mamy to, co mamy. Szynki kupuję sześć plasterków, bo wiem, że tyle zjemy. Bieliznę i skarpetki kupuję w Pepco”, wyznała.
Za tymi słowami kryje się codzienne liczenie pieniędzy. Nie chodzi o szukanie oszczędności na wakacje czy nowy samochód, ale o takie planowanie codziennych zakupów, żeby niczego nie zabrakło przed kolejną wypłatą.
Autorka przyznała również, że rzadko pozwala sobie na coś nowego. Chciałaby czasem pójść do fryzjera, zrobić paznokcie czy zwyczajnie zadbać o siebie. Jednak kiedy pojawia się możliwość dodatkowego zakupu, pierwszeństwo ma córka.
„Wolę jednak kupić coś Mai, bo jest nastolatką i też chce mieć coś nowego”, napisała.
To zdanie może być szczególnie bliskie rodzicom, którzy regularnie odkładają własne potrzeby na później. Dziecko rośnie, potrzebuje ubrań, chce wyglądać podobnie do rówieśników i od czasu do czasu pozwolić sobie na drobną przyjemność.
Problem zaczyna się wtedy, gdy rodzic pracuje, rozsądnie gospodaruje pieniędzmi, a mimo to nawet najzwyklejsze wydatki stają się źródłem stresu. Bo ile można oszczędzać na sobie, skoro lista potrzeb nigdy się nie kończy?
Chodzi po mieszkaniu i zakręca grzejniki. Boi się rachunku, ale córka marznie
Najbardziej poruszający fragment wpisu dotyczy ogrzewania. Autorka przyznała, że już teraz myśli o przyszłorocznym rozliczeniu i obawia się wysokiej dopłaty.
„Najbardziej dobija mnie to, że wypłata znika na rachunki i jedzenie. A teraz dochodzi sezon grzewczy. Chodzę po mieszkaniu i zakręcam grzejniki, bo już myślę o przyszłorocznym rozliczeniu”, napisała.
Kobieta sama lubi chłód, ale jej córka ma zupełnie inne potrzeby. Maja jest zmarzluchem i woli, gdy w mieszkaniu jest ciepło. Matka staje więc przed wyborem, którego żaden rodzic nie chciałby dokonywać.
„Nie chcę, żeby moje dziecko siedziało w zimnym mieszkaniu, ale nie chcę też żyć w strachu przed kolejnym rachunkiem”, przyznała.
Właśnie ten fragment pokazuje, jak obciążające potrafi być życie w ciągłej niepewności finansowej. Człowiek nie zastanawia się już wyłącznie nad tym, ile zapłaci za ogrzewanie. Zaczyna kontrolować każdy ruch, każde odkręcenie grzejnika i każdą dodatkową złotówkę.
Ciepłe mieszkanie nie powinno być luksusem, na który rodzina musi sobie zasłużyć. Tymczasem dla części osób sezon grzewczy oznacza kolejne miesiące napięcia i obaw o domowy budżet.
Pod wpisem pojawiło się blisko osiem tysięcy komentarzy, a także mnóstwo reakcji i udostępnień. Wiele osób rozpoznało w tej historii własną codzienność.
„Bardzo ciężkie czasy dla zwykłych, szarych ludzi. Jest straszna drożyzna, jedzenie jest bardzo drogie, a przecież człowiek chciałby od czasu do czasu pójść do kina czy dać dziecku na jakieś przyjemności, a nie wydawać wszystko tylko na jedzenie i rachunki. Niewiele zostaje, człowiek ogląda każdy grosz”, napisała jedna z komentujących osób.
„Przecież dostajesz 800 plus”. Zamiast zrozumienia pojawiły się również pretensje
Nie wszyscy internauci zareagowali jednak ze współczuciem. Część zaczęła wypominać autorce świadczenia rodzinne, mimo że we wpisie nie podała szczegółów dotyczących otrzymywanej pomocy.
„Kobieto, a zasiłek 800 plus i «czysta plus» na książki we wrześniu to twoje dziecko dostaje od Świętego Mikołaja? Przecież to jest od państwa, czyli od nas, z naszych podatków”, napisała jedna z osób, używając przy tym nieprecyzyjnej nazwy drugiego świadczenia.
Inny komentarz zwracał uwagę na problem niskich zarobków: „To jest problem tego państwa, że osoba na najniższej krajowej ma czasem mniej niż ten, który nie pracuje. Dlatego jest tylu, którzy żyją z socjalu”.
Warto jednak pamiętać, że świadczenia na dzieci nie przekreślają prawa rodzica do mówienia o trudnościach finansowych. Sam fakt otrzymywania wsparcia nie oznacza, że rodzinie wystarcza na wszystkie potrzeby. Nie znamy też pełnej sytuacji finansowej autorki, dlatego trudno oceniać ją na podstawie kilku zdań.
Zamiast oceniać i dowalać, okażmy więcej empatii. To możemy być my
Szczególnie przykre jest to, jak szybko rozmowa o codziennych problemach zamienia się w rozliczanie drugiego człowieka. Zamiast zapytać, dlaczego pracująca matka obawia się rachunku za ogrzewanie, łatwiej zarzucić jej niewłaściwe gospodarowanie pieniędzmi.
A przecież nie każda rodzina ma takie same możliwości. Różnią się zarobki, koszty mieszkań, potrzeby zdrowotne i liczba osób pozostających na utrzymaniu. To, co dla jednych jest niewielkim wydatkiem, dla innych może oznaczać konieczność rezygnacji z czegoś ważnego.
Historia Anki i Mai nie musi być opowieścią o wszystkich polskich rodzinach, żeby zasługiwała na uwagę. Pokazuje rzeczywistość, w której nawet pracowitość i rozsądne zakupy nie zawsze zapewniają poczucie bezpieczeństwa.
Może więc, zamiast oceniać, warto czasem po prostu wysłuchać? Nie każda osoba opowiadająca o trudnościach oczekuje pieniędzy czy gotowych rozwiązań. Czasami chce tylko powiedzieć głośno, że jest jej ciężko.
Bo za sześcioma plasterkami szynki i przykręconym grzejnikiem może kryć się znacznie więcej niż oszczędność. Może kryć się codzienny wysiłek rodzica, który robi wszystko, żeby jego dziecku niczego nie zabrakło.
Zobacz także: Zarabia 5000 zł na rękę i wszystko wydaje na dom i dzieci. Mąż nazwał ją niegospodarną, bo nic jej nie zostaje