Natalia jest mamą pięcioletniej Hani, która w przedszkolu znalazła dwie najlepsze przyjaciółki. Dziewczynki wszędzie chodzą razem, zapraszają się na urodziny i z trudem rozstają po południu. Ich rodzice również często się spotykali. Natalia lubiła te znajomości, dopóki nie zauważyła, że mamy koleżanek córki oczekują od niej popierania każdego swojego pomysłu. Ostatnie zebranie pokazało, jak wiele je dzieli.
WIDEO…
„Skoro dziewczynki są nierozłączne, trzymajmy się razem”
Wszystko zaczęło się od planów na grudniowe mikołajki. Dwie mamy, z którymi Natalia dotychczas utrzymywała bliski kontakt, przygotowały rozbudowaną propozycję: wynajęcie animatorów, jednakowe paczki z drogimi zabawkami i profesjonalne zdjęcia. Wyszło niemal 200 złotych na dziecko, do tego dochodziły inne składki.
Natalia zaproponowała skromniejsze świętowanie. Uważała, że dzieci ucieszą się także ze wspólnej zabawy, drobnego upominku i spotkania z Mikołajem. Nie chciała, żeby kolejny przedszkolny wydatek stał się dla którejś rodziny ciężarem.
– Powiedziałam spokojnie, że to naprawdę spora kwota i może warto przedstawić dwa warianty. Nie zamierzałam nikomu niczego psuć. Chciałam tylko, żeby każdy rodzic mógł zabrać głos – relacjonuje.
Jedna z matek spojrzała na nią z niedowierzaniem. Przypomniała, ile razy jej córka zapraszała Hanię do domu i jak często dziewczynki bawią się razem. Druga dorzuciła, że liczyła na „wspólny front”, bo przecież znają się tak dobrze.
Natalia początkowo nie rozumiała, co mają wspólnego dziecięce przyjaźnie z budżetem mikołajek. Gdy próbowała wrócić do kosztów, usłyszała, że niepotrzebnie robi problem, skoro „większości wszystko pasuje”.
„Nie muszę zgadzać się z wami tylko dlatego, że nasze córki się lubią”
Dyskusja szybko przestała dotyczyć samych paczek. Jedna z kobiet zarzuciła Natalii, że na wspólnych spacerach jest miła, ale na zebraniu nagle zachowuje się, jakby stała po przeciwnej stronie barykady. Padło też pytanie, czy naprawdę warto psuć relacje z powodu kilkudziesięciu złotych.
To właśnie wtedy Natalia straciła cierpliwość.
– To, że nasze dzieci się przyjaźnią, nie znaczy, że my musimy sobie spijać z dzióbków. Mogę was lubić, choć i to nie jest konieczne, i jednocześnie nie zgadzać się z waszym pomysłem – powiedziała głośniej, niż zamierzała.
W sali zrobiło się niezręcznie. Ktoś westchnął, ktoś odwrócił wzrok. Jedna z matek stwierdziła, że Natalia jest nieprzyjemna i niepotrzebnie robi awanturę. Inny rodzic zasugerował, żeby po prostu przegłosować propozycję.
– W jednej chwili wyszłam na megierę. Jakbym nie miała prawa do własnego zdania, bo nasze córki siedzą razem przy stoliku i trzymają się za ręce na spacerach – wspomina kobieta.
Wychowawczyni próbowała uspokoić dyskusję. Zaproponowała, żeby rodzice anonimowo określili, jaką kwotę są gotowi przeznaczyć na wydarzenie, a potem wspólnie wybrali rozwiązanie. Część osób przyjęła tę propozycję z ulgą, lecz znajome Natalii uznały, że to ona wszystko popsuła.
Kobieta miała wrażenie, że nikt nie słucha już jej argumentów. Wystarczyło, że nie zgodziła się z koleżankami, żeby przestała być traktowana jak jedna z nich. Nie oczekiwała szczególnych względów ani poparcia. Chciała tylko, żeby rozdzielono dwie sprawy: relacje między dziećmi i decyzje podejmowane przez dorosłych.
Po zebraniu została sama. „Nie chciałam wybierać córce przyjaciół”
Kiedy spotkanie dobiegło końca, rodzice zaczęli wychodzić grupkami. Dwie mamy, z którymi Natalia dotąd rozmawiała niemal codziennie, minęły ją bez słowa. Jeszcze tydzień wcześniej planowały wspólne wyjście z dziewczynkami do sali zabaw. Teraz nie potrafiły nawet spojrzeć jej w oczy.
Natalia została na krześle, powoli chowając notatki do torebki. Wychowawczyni wyszła po dokumenty. Po chwili sala była pusta. Kobieta siedziała sama, zastanawiając się, jak z propozycji tańszych mikołajek zrobił się konflikt o lojalność.
Nie zamierzała namawiać Hani do zerwania znajomości. Dziewczynki nie miały przecież nic wspólnego ze sporem dorosłych. Jednocześnie Natalia obawiała się, czy chłód między matkami nie przełoży się na wspólne zabawy i zaproszenia.
– Nie żądałam, żeby wszyscy przyznali mi rację. Chciałam tylko, żeby uszanowano, że myślę inaczej. Nie rozumiem, dlaczego dla nich sprzeciw oznacza zdradę przyjaźni – przyznaje. Przecież przyjaźń dzieci nie zobowiązuje rodziców do jednomyślności!
Czytaj także: Nauczycielka w przedszkolu: „Nie jestem służącą, nie przewijam 3-latków. Brudna pielucha to problem rodziców”
