Droga Redakcjo, od dwóch lat jestem mamą małej Zuzi, która od rana do wieczora wymaga mojej pełnej uwagi, cierpliwości i zaangażowania. Córka nie chodzi jeszcze do żłobka, więc cały nasz dzień kręci się wokół wspólnych zabaw, spacerów, czytania książek i ogarniania domowego chaosu, jaki generuje małe dziecko. W tym czasie mój mąż pracuje w biurze i wraca do mieszkania zazwyczaj około godziny osiemnastej.
WIDEO…
Niestety, od kilku miesięcy niemal każdy jego powrót wygląda dokładnie tak samo – wchodzi do przedpokoju, rzuca torbę, idzie prosto do kuchni i zaczyna głośno wzdychać, bo na kuchence nie stoi świeżo ugotowany, dwudaniowy obiad. Kiedy słyszę jego narzekania, że po ośmiu godzinach przed komputerem sam musi sobie coś ugotować albo usmażyć, po prostu krew mnie zalewa. Dla niego fakt, że jestem w domu z córką, oznacza, że mam mnóstwo wolnego czasu i powinnam z uśmiechem na ustach stać przy garach, zamiast skupiać się na dziecku.
Opieka nad dzieckiem to nie urlop wypoczynkowy
Najbardziej w tej całej sytuacji denerwuje mnie to kompletne niezrozumienie, na czym polega dzień spędzony z dwuletnią dziewczynką. Zuzia jest na etapie, w którym wszędzie jej pełno, wymaga nieustannego pilnowania, chce malować farbami, budować wieże z klocków i potrzebuje mojej obecności dosłownie co pięć minut. Kiedy próbuję włączyć palnik i obrać ziemniaki, mała od razu ciągnie mnie za spódnicę, wspina się na krzesło przy blacie albo wylewa sok w salonie, więc gotowanie zamienia się w niebezpieczny tor przeszkód.
Oczywiście, że pilnuję tego, żeby córka zjadła w ciągu dnia ciepłą zupę, owoce i zdrową przekąskę, ale robienie o godzinie szesnastej wielkiego obiadu dla dorosłego mężczyzny jest ponad moje siły. Wolę ten czas poświęcić na wyjście z małą na plac zabaw, układanie puzzli czy spokojną zabawę, niż zamykać się w kuchni i krzyczeć na dziecko, żeby mi nie przeszkadzało, bo muszę usmażyć kotlety. Mąż kompletnie tego nie rozumie i patrzy na nasze życie wyłącznie przez pryzmat swojego pustego talerza po powrocie z pracy.
Dorosły człowiek chyba potrafi sam zadbać o swój żołądek?
Zastanawiam się czasem, kiedy w naszym związku zaszła ta dziwna zmiana, w której dorosły, sprawny fizycznie mężczyzna zaczął oczekiwać obsługi jak w hotelu. Przecież przed ślubem i narodzinami córki mój mąż doskonale radził sobie w kuchni, potrafił ugotować makaron, zrobić zakupy i nigdy nie robił dramatu z tego, że w lodówce są składniki na kanapki zamiast pieczonego mięsa. Teraz jednak ubzdurał sobie, że skoro on zarabia pieniądze, to moim świętym obowiązkiem jest podawanie mu ciepłego posiłku pod nos dokładnie o osiemnastej.
Kiedy proponuję, żebyśmy w niedzielę wspólnie ugotowali większą porcję na dwa dni albo żeby wieczorem położył małą spać, a ja w tym czasie spokojnie przygotuję coś na następny dzień, on od razu ucina temat, mówiąc, że po pracy należy mu się odpoczynek. A kiedy właściwie należy się odpoczynek mnie, skoro mój dyżur przy Zuzi zaczyna się o szóstej rano i kończy dopiero wtedy, gdy dziecko zaśnie wieczorem?
Potrzebuję partnera, a nie kolejnego dziecka do obsługi
Piszę ten list, bo wiem, że setki kobiet w całej Polsce zmagają się dokładnie z takim samym brakiem szacunku do swojej codziennej pracy w domu. Wychowanie małego dziecka to ogromny wysiłek psychiczny i fizyczny, którego nie widać na bankowym koncie ani w firmowych tabelkach, dlatego tak łatwo go lekceważyć. Nie zamierzam przepraszać za to, że wybieram zabawę i bezpieczeństwo mojej dwuletniej córki zamiast wielogodzinnego stania nad patelnią.
Jeśli mój mąż jest głodny o osiemnastej, to ma dwie zdrowe ręce, pełną lodówkę i pełne prawo do tego, by samemu przygotować sobie kolację, zamiast zatruwać nam wieczór swoimi pretensjami. Małżeństwo polega na wzajemnym wsparciu i dzieleniu się obowiązkami, a nie na rozliczaniu żony z liczby ugotowanych obiadów po całym dniu opieki nad dzieckiem.
Pozdrawiam całą Redakcję,
Marta, mama dwuletniej Zuzi
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl