Zaczęło się niewinnie, od sprawdzania paragonów i ciągłych pytań o to, dlaczego masło jest takie drogie i czy naprawdę synek musi jeść te wszystkie bio warzywa i owoce. Mąż zaczął rozliczać mnie z każdego opakowania pampersów, z każdej tubki musu owocowego i z każdego słoiczka, twierdząc, że współczesne matki dają się łapać na chwyty marketingowe, a dawniej dzieci chowały się na zwykłej kaszy i mleku.
WIDEO…
Moje codzienne zakupy w markecie stały się dla niego powodem do awantur
Próbowałam mu tłumaczyć, że ceny w sklepach spożywczych rosną z tygodnia na tydzień, że chemia dla niemowląt z wrażliwą skórą kosztuje fortunę, a porządne buty na jesień to wydatek rzędu dwustu złotych.
Dla niego te argumenty były jedynie dowodem na to, że nie potrafię zarządzać budżetem i bezmyślnie szastam jego ciężko zarobionymi pieniędzmi, podczas gdy on odmawia sobie przyjemności. Doszło do tego, że stojąc przy kasie w markecie, czuję potężny, paraliżujący strach, że kwota na rachunku przekroczy wyznaczony przez niego limit i znowu będę musiała wysłuchiwać wieczornych kazań o mojej niegospodarności. To jest upokarzające, że dorosła, wykształcona kobieta, która przed porodem normalnie pracowała i miała swoje oszczędności, musi dzisiaj prosić o każdy grosz na mleko modyfikowane dla własnego syna.
Podejście męża niszczy moje poczucie godności
Wiele moich koleżanek uważa, że mam idealne życie, bo mąż dba o status, jeździmy dobrym samochodem, a na wakacje latamy w ciepłe kraje, więc powinnam siedzieć cicho i nie narzekać. Nikt jednak nie widzi tego, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami naszego pięknego mieszkania, gdzie luksus miesza się z chłodną, bezwzględną kontrolą i wydzielaniem gotówki na podstawowe potrzeby. Mąż potrafi kupić sobie drogi gadżet do roweru za kilka tysięcy złotych bez mrugnięcia okiem, ale gdy proszę o sto złotych na prywatną wizytę u pediatry, bo synek ma dziwną wysypkę, słyszę, że mam iść do przychodni na NFZ i nie wymyślać.
Ta kwota, którą dostałam na ten miesiąc, to jest po prostu żart i kara za to, że śmiałam mieć własne zdanie podczas ostatniej dyskusji o podziale domowych obowiązków. Nie wiem, jak mam rozłożyć te pieniądze, żeby starczyło na zdrowe jedzenie dla dziecka, pampersy i podstawowe leki, które przy jesiennych infekcjach znikają z apteczki w ułamku sekundy. Czuję się jak więzień we własnym domu, uwiązana przy dziecku bez żadnych własnych środków do życia i bez możliwości powrotu do pracy, bo synek nie dostał się do państwowego żłobka, a na prywatny mąż oczywiście nie da ani grosza.
Muszę zacząć stawiać twarde granice, zanim całkowicie stracę siebie
Wiem, jak wiele młodych matek na wychowawczym przeżywa dokładnie taki sam cichy dramat. Chcę Was zapytać, jak rozmawiać z człowiekiem, który uważa, że skoro przynosi do domu większą pensję, to ma pełne prawo do całkowitej władzy i tresowania własnej żony za pomocą przelewów bankowych. Czy urzędowe wystąpienie o alimenty na dziecko w trakcie trwania małżeństwa to jest już ostateczność, czy może jedyny sposób na to, by zmusić takiego człowieka do wywiązania się z podstawowych obowiązków rodzicielskich?
Ja od dzisiaj zmieniam taktykę i nie zamierzam dłużej płakać w poduszkę. Mąż dostanie do lodówki jedzenie kupione dokładnie za te pieniądze, które mi zostawił, i sam szybko zobaczy, jak wygląda rzeczywistość na talerzu za kilka złotych dziennie. Jeśli nie zaczniemy głośno mówić o tym, że wydzielanie groszy na dziecko to też jest forma znęcania się, to tysiące kobiet w tym kraju nigdy nie znajdą w sobie siły, by wyrwać się z tych toksycznych, złotych klatek.
Pozdrawiam,
Zdeterminowana mama dwulatka
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl
