Droga Redakcjo, mam trzydzieści osiem lat i jestem mamą ośmioletniego Tymka, który chodzi do drugiej klasy podstawówki. W tym tygodniu klasa mojego syna wybrała się na całodniowy wyjazd do dużego skansenu i parku rozrywki oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów od naszego miasta. Ponieważ wychowawczyni szukała dodatkowych rodziców do pomocy przy pilnowaniu blisko trzydziestki rozbieganych ośmiolatków, bez wahania wzięłam urlop i zgłosiłam się na ochotnika.

WIDEO…

player placeholder

Razem ze mną i nauczycielką pojechały dwie inne mamy z klasy, obie mające po dwadzieścia dziewięć lat. Już rano na zbiórce pod szkołą coś mnie tknęło, gdy zobaczyłam je w idealnym makijażu, z małymi torebkami na łańcuszku i kubkami kawy w dłoniach, podczas gdy ja targałam wielki plecak z wodą, chusteczkami i plastrami. Pomyślałam jednak, że każda z nas ubiera się tak, jak lubi, i ważne jest tylko nasze zaangażowanie. Niestety, bardzo szybko okazało się, że dla młodych rodziców z pokolenia Z funkcja opiekuna na szkolnej wycieczce to wyłącznie darmowy wyjazd, na którym myślą tylko o własnej wygodzie.

Darmowy wyjazd i kawa w dłoni zamiast opieki nad dziećmi

Gdy tylko wysiedliśmy z autokaru i przekroczyliśmy bramę obiektu, zostałam z wychowawczynią praktycznie sama na polu bitwy. Moje młodsze koleżanki, Oliwia i Klaudia, od razu wyciągnęły smartfony i zaczęły nagrywać relacje z wycieczki, robiąc sobie uśmiechnięte zdjęcia na tle drewnianych chałup. Zamiast pilnować powierzonej im dziesiątki drugoklasistów i liczyć dzieci przy każdym przejściu między atrakcjami, dziewczyny spacerowały z tyłu, sącząc kawę i dyskutując o tym, jakie filtry najlepiej wrzucić do internetu.

Zobacz także:

Przez pierwsze dwie godziny dwoiłam się i troiłam, żeby ogarnąć rozbiegane dzieciaki, zaprowadzić je do toalety, zawiązać rozwiązane sznurówki i pilnować, żeby nikt nie zgubił się w tłumie innych grup szkolnych. Kiedy delikatnie zwróciłam im uwagę, że chłopcy z ich grupy właśnie wspięli się na drewniane ogrodzenie i trzeba ich stamtąd natychmiast zdjąć, usłyszałam tylko znudzone westchnienie i tekst, że dzieci muszą się przecież wyszaleć, a one nie będą biegać za każdym z osobna.

Słuchawki na uszach i zero reakcji, gdy polały się łzy

Najgorsze wydarzyło się jednak w okolicach południa, kiedy poszliśmy całą grupą na obiad i jeden z chłopców potknął się na nierównym chodniku, rozbijając sobie boleśnie kolano. Maluch zalał się łzami, obok niego dwójka innych dzieci zaczęła się kłócić o miejsce przy stoliku, a wychowawczyni biegała akurat między kuchnią a salą, odbierając tace z zupą. Oliwia i Klaudia siedziały dwa metry dalej na ławce z oczami wlepionymi w ekrany telefonów i nawet nie drgnęły, żeby podejść do płaczącego dziecka.

Kiedy podbiegłam z apteczką, opatrzyłam chłopca i zapytałam je wprost, czy mogłyby chociaż pomóc w rozdawaniu obiadów, Oliwia rzuciła bez cienia zażenowania, że ona nie jest od niańczenia cudzych dzieci. Dodała, że wzięła dzień wolny w pracy, żeby odpocząć na świeżym powietrzu, a pilnowanie porządku to obowiązek nauczycielki. Zamurowało mnie, bo czegoś tak bezczelnego dawno nie słyszałam. Czarę goryczy przelał powrót autokarem, podczas którego obie młode mamy założyły na uszy słuchawki, zamknęły oczy i całkowicie odcięły się od hałasu, zostawiając mnie i nauczycielkę z trzydziestką zmęczonych, marudzących ośmiolatków.

Przepaść pokoleniowa w podejściu do odpowiedzialności

Wysiadłam pod szkołą wykończona fizycznie, ale jeszcze bardziej przygnębiona tym, jak bardzo zmieniło się podejście młodych dorosłych do zwykłej ludzkiej solidarności i odpowiedzialności. Dla mojego pokolenia zgłoszenie się na opiekuna wycieczki zawsze oznaczało ciężką pracę, oczy dookoła głowy i pełną gotowość do pomocy nauczycielowi, który sam nie jest w stanie upilnować całej klasy. Tymczasem młode mamy z pokolenia Z traktują nawet takie sytuacje przez pryzmat własnego komfortu, relaksu i ładnych ujęć w telefonie.

Uważam, że to jest po prostu dno i skrajny egoizm. Zastanawiam się, jak te dziewczyny wyobrażają sobie przyszłość swoich własnych dzieci, skoro już na etapie drugiej klasy pokazują im, że cudze sprawy i bezpieczeństwo grupy nie mają żadnego znaczenia, dopóki mama ma wygodnie i może spokojnie posłuchać muzyki w słuchawkach.

Pozdrawiam całą Redakcję,
Maja, mama Tymka


Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: Jechała pociągiem i aż ścisnęło ją w gardle. Ojciec warknął do 6-latki jedno zdanie, a matka tylko patrzyła w telefon