Pamiętacie to uczucie? Siedzicie na podłodze w korytarzu (albo, jeśli mieliście szczęście, we własnym pokoju), aparat na kolanach i rozciągacie sprężynowy kabel od słuchawki tak mocno, że niemal grozi mu pęknięcie. Wszystko po to, by zyskać choć odrobinę prywatności przed resztą domowników i móc w spokoju omawiać z przyjaciółką „tajne” sprawy szkolne.
WIDEO…
Pamiętacie ten charakterystyczny, jednostajny dźwięk w słuchawce tuż przed wykręceniem numeru? I to nerwowe oczekiwanie, czy odbierze On, czy może (o zgrozo!) podniesie słuchawkę Jego groźny tata? Urodziłam się w latach 80. Znałam na pamięć numery do wszystkich moich przyjaciół, bliższych i dalszych wujków, a rachunki telefoniczne, regularnie nadwyrężające domowy budżet, były powodem wielu burzliwych negocjacji z rodzicami.
Telefon stacjonarny był naszym oknem na świat. Uczył nas cierpliwości, gdy linia była zajęta. Uczył nas odwagi – bo trzeba było odezwać się do dorosłego, gdy dzwoniliśmy do znajomych, i powiedzieć: „Dzień dobry, czy zastałam Anię/Tomka/Gosię/Ewę?”. Uczył nas kultury prowadzenia rozmowy i szacunku do czyjegoś czasu. Dzisiaj, w dobie wszechobecnych smartfonów, gdzie wszystko mamy na wyciągnięcie kliknięcia, a kontakt z rówieśnikami to często zbiór emotikonów i krótkich, urwanych wiadomości, ten rodzaj komunikacji wydaje się archaiczny.
Ale czy na pewno?
Oglądając filmik, w którym dziewczynka z wypiekami na twarzy otwiera pudełko i z zachwytem patrzy na retro telefon z tarczą, uświadomiłam sobie, jak bardzo brakuje nam dzisiaj tej prostoty. I to nie tylko nam, dorosłym, zmęczonym przebodźcowaniem, ale przede wszystkim naszym dzieciom. Zafascynowana tym krótkim nagraniem, postanowiłam sprawdzić, o co właściwie w tym wszystkim chodzi.
I tak odkryłam markę Landie – australijski projekt, który na nowo definiuje to, czym jest telefon domowy. Landie wygląda jak klasyczny telefon stacjonarny, najczęściej z tą przepiękną, obrotową tarczą, którą pamiętamy z dzieciństwa. Różnica polega na tym, że nie potrzebujemy już linii telefonicznej w ścianie – urządzenie działa przez domowe Wi-Fi.
Zasada jest banalnie prosta, a przez to absolutnie genialna. Telefon nie ma ekranu. Nie ma gier. Nie ma przeglądarki, TikToka ani Instagrama. To urządzenie stworzone w jednym, podstawowym celu – do rozmawiania.
To brzmi jak marzenie ściętej głowy współczesnego rodzica: dać dziecku możliwość samodzielnej komunikacji, budowania relacji rówieśniczych, dzwonienia do babci, bez wrzucania go na minę pełną zagrożeń, hejtu i niebezpieczeństw płynących z sieci. W erze, w której drżymy na myśl o wpływie smartfonów na młode umysły i szukamy sposobów na odcięcie dzieciaków od ekranów, Landie wydaje się idealnym kompromisem.
Ale to nie jest powrót do czasów bezkarnych „głuchych telefonów” i naciągania rodziców na drogie infolinie. Landie łączy to, co najlepsze w starych telefonach, z funkcjami kontroli rodzicielskiej.
My, dorośli, mamy na swoich smartfonach dedykowaną aplikację. Z jej poziomu ustalamy, kto znajduje się w książce adresowej dziecka. Do Landie dodzwonią się tylko wybrane, bezpieczne numery – członkowie rodziny czy zatwierdzeni przyjaciele. Zero spamu i ryzyka kontaktu z nieznajomymi. Co więcej, można ustawić godziny „ciszy nocnej”, podczas których telefon po prostu nie będzie dzwonił. Połączenia alarmowe (jak nasze 112, a w Australii 000) są zawsze aktywne i zarejestrowane na nasz adres domowy.
I co najfajniejsze, połączenia pomiędzy samymi telefonami Landie są darmowe. To oznacza, że kuzynostwo czy przyjaciele ze szkoły mogą wisieć na słuchawce dokładnie tak samo, jak my robiliśmy to w latach 90., bez strachu o to, jaki przyjdzie rachunek. Dopiero rozmowy na „zwykłe” komórki lub numery zagraniczne wymagają drobnej miesięcznej subskrypcji.
Czy to najlepszy prezent pod choinkę? Zdecydowanie! Z każdym rokiem jesteśmy coraz bardziej świadomi, że dawanie dziecku pierwszego smartfona to otwieranie puszki Pandory. Odwlekamy ten moment jak najdłużej (i słusznie!), ale z drugiej strony chcemy, żeby nasze dzieci czuły się niezależne. Chcemy, żeby umiały zadzwonić do koleżanki zapytać, co było zadane z przyrody, czy samodzielnie zaprosić babcię na urodziny.
Landie zaspokaja tę potrzebę niezależności, ucząc przy tym tych samych pięknych rzeczy, których nas uczyły telefony na kabel – czekania, słuchania, bycia obecnym "tu i teraz", bez jednoczesnego scrollowania rolek. Oczywiście dla australijskich dzieci z filmiku to była supernowoczesna nowość, gadżet niemal kosmiczny, mimo swojego retro wyglądu. Dla nas to sentymentalna podróż.
Australijski rynek już oszalał na jego punkcie (swoją drogą, włączyli w to całe szkoły w ramach genialnego "Project Landline"). Ja już szukam sposobów, jak i kiedy będzie można to sprowadzić do Polski. Bo wiecie co? Uważam, że to jeden z mądrzejszych i cieplejszych prezentów, jakie moglibyśmy w tym roku położyć pod choinką. Prezenty potrafią sprawiać ogromną radość, ale te najlepsze – łączą ludzi.
