Do naszej redakcji napisała nauczycielka szkoły podstawowej. Opisała sytuację, do której doszło podczas jednej z przerw. Nie chodziło o zwykły bałagan pozostawiony przez uczniów, ale o zachowanie, które szczególnie ją zaskoczyło. Najbardziej oburzyło ją to, że chłopcy świetnie się bawili, obserwując skutki własnego wybryku.
WIDEO…
„Najpierw usłyszałam śmiech”
Pracuję jako nauczycielka w szkole podstawowej i wydawało mi się, że po tylu latach pracy niewiele jest mnie w stanie zaskoczyć. Ostatnio jednak weszłam do szkolnej łazienki i naprawdę nie wiedziałam, co powiedzieć. To, co tam zobaczyłam, mocno mnie zdenerwowało.
Była przerwa między lekcjami. Z korytarza dobiegał głośny śmiech, a kiedy podeszłam do toalety, usłyszałam szum lejącej się wody. W środku stało kilku chłopców z szóstej klasy. Przy umywalce leżało mnóstwo papierowych ręczników, które ktoś powpychał do odpływu. Woda nie miała gdzie spływać i przelewała się na podłogę.
Zapytałam ich, co tu się wydarzyło i dlaczego zamiast zareagować, robią sobie z tego nagrania. Spojrzeli na mnie z rozbawieniem. Żaden nie poczuwał się do odpowiedzialności, nie usłyszałam nawet zwykłego „przepraszam”. Miałam wrażenie, że w ogóle nie rozumieją, dlaczego jestem zdenerwowana.
„Ktoś przecież będzie musiał po nich sprzątać”
Oczywiście od razu kazałam chłopcom odłożyć telefony i zapytałam, kto wpadł na pomysł, żeby zapchać umywalkę papierowymi ręcznikami. Żaden nie chciał się przyznać. Powiedziałam, że skoro potrafili zrobić taki bałagan, powinni też pomóc go posprzątać. Wtedy jeden z nich spojrzał na mnie z rozbawieniem i rzucił:
– Ale od sprzątania jest woźna, proszę pani.
– Słucham? A wy nie widzicie, co zrobiliście? Ktoś będzie musiał to teraz posprzątać – odpowiedziałam.
– No i co? Przecież jej za to płacą. Nam nikt nie płaci, żebyśmy sprzątali toalety – stwierdził, a pozostali chłopcy zaczęli się śmiać.
Nie mogłam uwierzyć, że uczeń szóstej klasy mówi coś takiego z pełnym przekonaniem. Zapytałam, czy gdyby ktoś zalał im pokój albo zniszczył ich rzeczy, też uznaliby, że nie ma problemu, bo ktoś inny powinien po sobie posprzątać. Chłopiec tylko wzruszył ramionami. Powiedziałam im, że pani woźna nie jest od naprawiania skutków każdego głupiego pomysłu uczniów, a szkoła to wspólne miejsce, o które wszyscy powinni dbać.
Najbardziej zabolało mnie to, że oni naprawdę nie widzieli w swoim zachowaniu niczego złego. Wciąż się śmiali, a jeden z nich próbował jeszcze ukradkiem nagrywać mnie telefonem. Pomyślałam o pracownicy szkoły, która zamiast spokojnie wykonywać swoje obowiązki, będzie musiała usuwać skutki ich zabawy. Czy naprawdę tak trudno nauczyć dzieci zwykłego szacunku do cudzej pracy?
„Dno i dwa metry mułu”
Nie twierdzę, że dzieci mają być idealne i nigdy nie robić głupot. Sama pamiętam, co potrafiliśmy wymyślać w ich wieku. Jest jednak różnica między niewinnym wygłupem a celowym niszczeniem wspólnej przestrzeni i śmianiem się z tego, że ktoś inny będzie musiał naprawiać skutki takiego zachowania.
Zastanawiam się, czy rodzice wiedzą, jak ich dzieci zachowują się w szkole. Czy rozmawiają z nimi o szacunku do innych ludzi i ich pracy? Bo mam wrażenie, że coraz częściej zapominamy, że wychowanie to nie tylko dobre oceny i znajomość zasad. To również odpowiedzialność za własne czyny.
Nie potrafię zrozumieć, co jest zabawnego w zalewaniu szkolnej łazienki i nagrywaniu tego, jak ktoś inny będzie musiał po nas sprzątać. Naprawdę trudno mi uwierzyć, że dla uczniów szóstej klasy to powód do dumy. Dno i dwa metry mułu. Kto wychowuje te dzieci?
Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl
Zobacz także: Nauczycielka ma 1 wiadomość do czepialskich rodziców. „Powinniście dziękować nam na kolanach”
