Pani Monika jest mamą dziesięcioletniej Leny. Kobieta od zawsze uczy córkę uprzejmości, ale również samodzielnego myślenia, bronienia swoich praw i odwagi w wyrażaniu swojego zdania. Niedawno dziewczynka miała okazję sprawdzić te umiejętności w praktyce. Podczas postoju na stacji benzynowej zwróciła uwagę duchownemu, który próbował ominąć kolejkę do toalety.

WIDEO…

player placeholder

– Nie spodziewałam się, że zwykłe przypomnienie o zasadach wywoła takie oburzenie. Niektóre panie zachowywały się, jakby córka dopuściła się czegoś strasznego – wspomina Monika.

„Proszę księdza, tutaj obowiązuje kolejka”. Dwunastolatka nie wytrzymała

– Jechaliśmy z rodziną na weekendowy wyjazd. Zatrzymaliśmy się na dużej stacji benzynowej przy trasie, żeby zatankować samochód, kupić coś do picia i skorzystać z toalety. Akurat na parking podjechał autokar z pielgrzymką. Wysiadło z niego kilkadziesiąt starszych osób, więc kolejki zrobiły się naprawdę długie – opowiada pani Monika.

Zobacz także:

Kobieta stanęła z córką przed toaletą. Lena była już zmęczona podróżą, ale cierpliwie czekała na swoją kolej. Przed nimi stało kilka kobiet, w tym starsze panie, które przyjechały autokarem.

– W pewnym momencie zobaczyłyśmy młodego księdza. Miał na sobie koloratkę, rozmawiał przez telefon i nerwowo spoglądał na zegarek. Podszedł do kolejki i zamiast stanąć na końcu, zaczął przeciskać się do przodu – relacjonuje matka.

Duchowny mruknął coś pod nosem, że bardzo się spieszy. Nie zapytał jednak wszystkich oczekujących, czy zgodzą się go przepuścić.

– Jedna ze starszych pań od razu się odsunęła i powiedziała: „Niech ksiądz idzie, oczywiście”. Pozostałe też zaczęły robić mu miejsce. Lena patrzyła na to przez chwilę, aż w końcu odezwała się całkiem spokojnie: „Przepraszam, proszę księdza, ale tutaj jest kolejka. My też czekamy” – wspomina pani Monika.

Dziewczynka dodała, że jeśli duchownemu naprawdę się spieszy, powinien poprosić o przepuszczenie, zamiast po prostu wchodzić przed innych.

– Nie podniosła głosu, nie była niegrzeczna. Powiedziała tylko to, co sama w takiej sytuacji powiedziałabym dorosłemu. A jednak reakcja stojących obok kobiet była natychmiastowa – przyznaje matka.

„Jak ty się odzywasz do księdza?!”. Starsze panie podniosły larum

Jedna z uczestniczek pielgrzymki spojrzała na Lenę z niedowierzaniem.

– „Dziewczyno, trochę szacunku! Nie widzisz, że ksiądz się spieszy?” – powiedziała podniesionym głosem. Druga zaczęła jej wtórować, że dzisiejsza młodzież nie ma za grosz wychowania i kiedyś dzieci nie odważyłyby się tak odezwać do duchownego – relacjonuje Monika.

Lena wyraźnie się speszyła, ale nie wycofała swoich słów.

– Odpowiedziała tylko: „Ja też się spieszę, ale stoję w kolejce”. Przyznam, że w duchu byłam z niej naprawdę dumna – mówi kobieta.

Sam ksiądz przez chwilę stał nieruchomo. Według Moniki na jego twarzy pojawił się wyraźny rumieniec.

– Nie wiem, czy zrobiło mu się wstyd, czy po prostu zezłościł się, że dziecko zwróciło mu uwagę. W każdym razie nie zaczął się kłócić. Mruknął „dobrze, dobrze”, odwrócił się i poszedł na koniec kolejki – opowiada.

Starsze panie nie mogły jednak przeboleć sytuacji.

– Jedna z nich jeszcze przez kilka minut komentowała, że księdzu należy się szacunek i że przecież nie chciał niczego złego. Mrugnęłam do córki okiem. Miałam ochotę też zapytać, czy reszta ludzi stojących w kolejce nie zasługuje na taki sam szacunek – przyznaje matka.

Monika podkreśla, że nie miałaby nic przeciwko przepuszczeniu kogoś, kto rzeczywiście pilnie potrzebuje skorzystać z toalety.

– Gdyby ksiądz powiedział: „Przepraszam państwa, bardzo się spieszę, czy moglibyście mnie przepuścić?”, sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej. Ale on zachował się tak, jakby pierwszeństwo po prostu mu się należało. A przecież zasady uprzejmości obowiązują wszystkich – zauważa.

„Nie będę karać córki za to, że potrafi wyrazić swoje zdanie”

Po wyjściu z toalety Monika i Lena skierowały się do samochodu. Na parkingu pielgrzymi powoli wsiadali już do autokaru.

– Córka zapytała mnie, czy nie powiedziała czegoś niestosownego. Wyjaśniłam jej, że nie zrobiła nic złego. Można szanować księdza, nauczyciela czy starszą osobę, a jednocześnie nie zgadzać się z jej zachowaniem – opowiada matka.

Wtedy podeszła do nich jedna z kobiet, które wcześniej stały w kolejce.

– Poznała Lenę i od razu zaczęła mówić, że powinnam lepiej wychować dziecko. Stwierdziła, że córka publicznie upokorzyła księdza i że ona na moim miejscu kazałaby jej przeprosić – wspomina Monika.

Kobieta przyznaje, że początkowo była tak zaskoczona, iż zabrakło jej słów.

– Odpowiedziałam, że nie widzę powodu do przeprosin. Moja córka nie obraziła duchownego. Zwróciła mu tylko uwagę, że inni ludzie również czekają. Powiedziałam też, że jestem z Leny dumna, ponieważ potrafiła spokojnie wyrazić swoje zdanie – relacjonuje.

Starsza pani pokręciła głową i stwierdziła, że kiedyś dzieci miały więcej respektu przed dorosłymi.

– Powiedziałam jej, że moim zdaniem szacunek nie oznacza ślepego posłuszeństwa. Nie chcę wychować córki, która będzie milczała za każdym razem, kiedy ktoś starszy albo zajmujący ważną funkcję zachowa się niewłaściwie. Zależy mi, żeby umiała być uprzejma, ale też asertywna – wyjaśnia Monika.

Jeśli czegoś nauczyła mnie ta sytuacja, to tego, że Lena naprawdę zrozumiała, co próbuję jej przekazać od lat. I właśnie dlatego jestem z niej dumna – podsumowuje pani Monika i dodaje – Za każdym razem, gdy wspominam tę sytuację, uśmiecham się pod nosem i cieszę, że mam taką odważną i mądrą córkę.

Czytaj także: Nauczycielka nie mogła się otrząsnąć po tym, co zastała w łazience. „Dno i dwa metry mułu. Kto wychowuje te dzieci?”