Anita od dziesięciu lat uczy matematyki w szkole podstawowej i naprawdę lubi kontakt z młodzieżą. Zawsze stara się tłumaczyć ułamki i równania w prosty, życiowy sposób, ale wymaga też od uczniów podstawowego szacunku do pracy innych. Podczas ostatniej lekcji w szóstej klasie jeden z chłopców przez kilkanaście minut głośno komentował jej słowa, rzucał papierkami i skutecznie rozbijał skupienie całej grupy. Po trzech spokojnych upomnieniach, które nie przyniosły żadnego rezultatu, Anita otworzyła dziennik elektroniczny i wpisała uczniowi standardową uwagę za przeszkadzanie w prowadzeniu zajęć.
WIDEO…
Nauczycielka była przekonana, że na tym sprawa się zakończy, a rodzice w domu zwrócą synowi uwagę na jego zachowanie. Niestety, już następnego dnia rano Anita została wezwana do gabinetu dyrekcji, ponieważ matka chłopca złożyła na nią oficjalne pismo ze skargą. Kobieta zarzuciła matematyczce złośliwe czepialstwo, brak podejścia pedagogicznego i niesprawiedliwe piętnowanie jej dziecka, podczas gdy zdesperowana nauczycielka mogła tylko bezradnie rozłożyć ręce i stwierdzić, że w ten sposób dorośli wychowują dziś pokolenie małych cwaniaków.
Atak zamiast zwykłej rozmowy o zachowaniu syna
Treść pisma złożonego w sekretariacie wprawiła Anitę w całkowite osłupienie, ponieważ matka ucznia nawet nie próbowała wcześniej skontaktować się z nauczycielką, by poznać jej wersję wydarzeń. Kobieta z góry założyła, że jej syn jest absolutnie niewinny, a wpis w dzienniku to wyłącznie efekt złego humoru matematyczki. W piśmie pojawiły się oskarżenia o to, że nauczycielka nie potrafi zaciekawić klasy swoim przedmiotem, więc dzieci z nudów zaczynają rozmawiać, za co w żadnym wypadku nie powinny być karane uwagami.
Dla Anity takie postawienie sprawy to odwrócenie kota ogonem i kompletne podważenie jej autorytetu przed całą klasą. Chłopiec doskonale wiedział, że jego mama napisała skargę na panią od matematyki, i na kolejnej lekcji patrzył na nauczycielkę z wyższością oraz drwiącym uśmiechem. Zamiast wyciągnąć wnioski z własnego zachowania, dwunastolatek dostał od najbliższej osoby jasny komunikat, że wolno mu przeszkadzać innym, a winę za każdą porażkę zawsze ponosi ktoś inny.
Bezradność pedagogów wobec roszczeniowych postaw dzieci i rodziców
Sytuacja, która spotkała Anitę, nie jest w dzisiejszych szkołach żadnym odosobnionym przypadkiem, ale codziennością wielu nauczycieli w całym kraju. Pedagodzy coraz częściej przyznają po cichu, że boją się wpisywać uwagi do dziennika, bo każda taka adnotacja oznacza lawinę pretensji, tłumaczenie się przed dyrekcją i nieprzyjemne wiadomości od oburzonych rodziców. W wielu domach panuje dziś przekonanie, że dziecko jest zawsze poszkodowane, a nauczyciel ma obowiązek znosić hałas, brak kultury i lekceważenie z uśmiechem na ustach.
Anita zwraca uwagę na to, że cierpią na tym przede wszystkim ci uczniowie, którzy naprawdę chcą się uczyć i wynieść coś z lekcji. Kiedy jeden uczeń przez pół godziny robi z klasy cyrk, a nauczycielka nie ma żadnych realnych narzędzi, by go zdyscyplinować bez ryzyka skargi, traci na tym dwadzieścioro innych dzieci. System oświaty związał pedagogom ręce, a roszczeniowa postawa części dorosłych sprawia, że szkoła przestaje być miejscem nauki zasad współżycia w grupie.
Kto poniesie konsekwencje za parasol ochronny rozkładany nad dziećmi?
Historia matematyczki z podstawówki to gorzka lekcja pokazująca, jak krótkowzroczne bywa ślepe bronienie dziecka przed każdą, nawet najdrobniejszą konsekwencją jego czynów. Uwaga w dzienniku za gadanie na lekcji nie jest żadną życiową tragedią ani wyrokiem, ale zwykłym sygnałem, że przekroczono ustalone granice. Kiedy rodzic zamiast porozmawiać z dzieckiem o szacunku do pracy innych ludzi, biegnie ze skargą do dyrekcji, wyrządza swojemu dziecku ogromną krzywdę.
W przyszłości nikt nie będzie pisać pism w obronie młodego człowieka, który nie potrafi słuchać poleceń i przeszkadza całemu zespołowi. Zamiast robić z nauczycieli wrogów swoich dzieci, warto wrócić do normalnego dialogu i zwykłej solidarności dorosłych. Dopiero wtedy, gdy rodzice i pedagodzy zaczną mówić jednym głosem w sprawie podstawowych zasad kultury, ze szkół zniknie chaos, a uczniowie nauczą się prawdziwej odpowiedzialności za swoje słowa i czyny.