Dysortografia
fot. AdobeStock

Dysortografia: czym jest, jak się objawia i jak ją zdiagnozować?

Dysortografia to zaburzenie polegające na nieumiejętności pisania bez błędów ortograficznych przy jednoczesnej znajomości zasad pisania. Objawia się myleniem w wyrazach liter, pomijaniem ich i pisaniem tak, jak się słyszy. Zdiagnozowana dysortografia może i powinna być leczona.
Milena Oszczepalińska
Dysortografia
fot. AdobeStock
Dysortografia jest zaburzeniem objawiającym się niepoprawnym pisaniem pod względem ortograficznym. Dziecko zna zasady ortografii, natomiast na skutek zakłóceń percepcji słuchowo-wzrokowej nie potrafi pisać bez błędów. Dysortografia, obok dysleksji i dysgrafii, bywa przyczyną poważnych problemów w szkole.

Spis treści:

Co to jest dysortografia?

Dysortografia jest zaburzeniem, które objawia się w ponadprzeciętnej trudności w nauce i stosowaniu zasad ortografii. Pojawia się na skutek niewykształconej w pełni świadomości fonetycznej. Dziecko nie rozróżnia tego, że słowa wymawiane są inaczej, a ich graficzny zapis wygląda inaczej, dlatego pisząc, popełnia błędy. O wiele trudniej też przychodzi mu nauka języków obcych.
Redakcja poleca: Chcesz, by dziecko ładnie pisało? Kup mu pióro
Nauka pisania to sama przyjemność. Jeśli oprócz kredek, ołówków i długopisu podarujesz swojemu przedszkolakowi pióro wieczne, będzie prawdziwym mistrzem kaligrafii.

Przyczyny dysortografii

Powodów, dla których dziecko nie jest w stanie pisać bez błędów ortograficznych, może być wiele. Uważa się, że źródłem dysgrafii najczęściej są mikrouszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego powstałe jeszcze w życiu płodowym. Inne możliwe przyczyny tego zaburzenia to:
  • opóźnienie w rozwoju centralnego układu nerwowego;
  • powikłania powstałe podczas porodu;
  • uszkodzenia struktur korowych powstałe już po narodzinach.

Dysortografia może występować u dziecka równolegle z dysleksją i dysgrafią lub niezależnie od nich. Bywa również zaburzeniem towarzyszącym wadom wymowy.

Objawy dysortografii

Rodzic może przypuszczać, że dziecko ma dysortografię, jeżeli:
  • nie potrafi ono rozróżnić głosek opozycyjnych, np. dźwięcznych i bezdźwięcznych;
  • myli wyrazy, które różnią się tylko jedną cechą dystynktywną, pisze np. „ś” zamiast „sz”, „ż” zamiast „dż”;
  • pisząc, przestawia w wyrazach głoski i sylaby, pomija litery lub dodaje takie, których w wyrazie nie ma;
  • łączy przyimki z rzeczownikami, pisze np. „wsklepie”, zamiast „w sklepie”;
  • popełnia typowe błędy ortograficzne, myląc „ó” z „u”, „ch” z „h”, itd.

Diagnozowanie dysortografii

Najlepiej jest zbadać dziecko w kierunku tego zaburzenia już w pierwszych latach szkolnych. Wtedy to uzyskanie prawidłowej diagnozy jest nie tylko szybsze niż u starszego dziecka, lecz także łatwiejsze. Poza tym jeżeli dysortografia jest stwierdzona u dziecka w 2 lub 3 klasie podstawówki i już w tym wieku rozpoczyna się praca nad zmniejszeniem jej objawów, możliwe jest uzyskanie o wiele lepszych efektów.

Aby sprawdzić, czy dziecko ma dysortografię, należy udać się z nim do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Tam dziecko otrzyma do wypełnienia test na dysortografię. Jeżeli diagnoza się potwierdzi, wówczas dziecko otrzyma z poradni zaświadczenie o dysortografii i może rozpocząć leczenie tego zaburzenia. Warto postarać się o uzyskanie tego zaświadczenia, ponieważ jeżeli dziecko faktycznie ma trudność z poprawnym pisaniem, a nie zostanie zdiagnozowane, może mieć poważne problemy w szkole i być ocenianie nierównomiernie do swoich możliwości.

Ćwiczenia dla dzieci na dysortografię

Dziecko cierpiące na dysortografię często pisze tak, jak słyszy, dlatego nie wie, kiedy powinno być np. „ż”, a kiedy „rz”. Ma także problem z literowaniem, bo kiedy słyszy głoskę „t”, zapisuje ją „te”, a nie „t”. Ćwiczenia korygujące to zaburzenie powinny opierać się na trenowaniu różnic między głoskami, literami i sylabami. Ponieważ dziecko z dysgrafią ma słabą pamięć wzrokową, warto też wykonywać z nim zadania na poprawę tej pamięci. Pomocne jest też:
  • rozwiązywanie łamigłówek, krzyżówek i rebusów;
  • uczenie się zasad ortografii w firmie piosenek i wierszyków;
  • czytanie książek, magazynów, komiksów (dziecko ma wtedy kontakt z językiem pisanym i łatwiej mu zapamiętać, jak zapisywane są różne wyrazy);

Zobacz także:
Oceń artykuł

Ocena 5 na 1 głos

Zobacz także

Popularne tematy