GRY

Nie cukier i nie złe wychowanie. ADHD ma inne przyczyny

Nie uważa, chodzi podczas zajęć, przeszkadza innym dzieciom, nie pamięta, o czym mówiła pani. Czy tak objawia się ADHD, czy raczej złe wychowanie? Sprawdź, w jaki sposób wykluczyć lub potwierdzić u dziecka zespół nadpobudliwości psychoruchowej i jak go leczyć, jeśli okaże się to konieczne.
objawy ADHD u dzieci i leczenie
fot. Fotolia
ADHD to inaczej zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Skrót wywodzi się z angielskiego określenia – attention deficit hyperactivity disorder. Używa się go na określenie zaburzenia rozwoju dziecka, które znacznie utrudnia funkcjonowanie – dzieci z ADHD uznawane są za niegrzeczne, sprawiające kłopot rodzicom i nauczycielom.

ADHD nie istnieje?

Niektórzy kwestionują istnienie ADHD u dzieci, argumentując, że objawy, które mu towarzyszą, są skutkiem złego wychowania. Eksperci zaprzeczają takiej teorii i wskazują konkretne przyczyny zaburzenia oraz konieczność otoczenia dziecka profesjonalną opieką, dzięki której życie nadpobudliwego dziecka staje się łatwiejsze. 

Zobacz także: Coraz więcej dzieci ma ADHD
Redakcja poleca: Czy spinner pomaga na ADHD, czy służy diabłu? [WIDEO]
Spinnery, niepozorne plastikowe zabawki, zawładnęły sercami dzieci na całym świecie. Miały pomagać w terapii ADHD i autyzmu, ale wg niektórych organizacji chrześcijańskich są narzędziami okultystycznymi. Gdzie leży prawda?

Co powoduje ADHD u dzieci?

Do tej pory pojawiło się kilka teorii dotyczących przyczyn ADHD u dzieci. Zaburzenie wiązano z dietą (zgodnie z nią nadpobudliwość mają maluchy, które jedzą za dużo cukru), nieporadnością rodziców (dorośli stosują nieodpowiednie metody wychowawcze) lub z zaniedbaniem (dziecko jest pozostawione same sobie i brakuje mu jakichkolwiek oddziaływań wychowawczych). Psychologowie i psychiatrzy zdecydowanie odrzucają teorie, że ADHD nie istnieje. Ich zdaniem istnieją dwie przyczyny nadpobudliwości u dzieci. W związku z nimi wyróżniają też dwa rodzaje nadpobudliwości.
  • ADHD wrodzone – odpowiadają za nie geny (są przyczyną nadpobudliwości w ponad 70 proc. przypadków). Dzieci dziedziczą ADHD po nadpobudliwych rodzicach lub dziadkach, podobnie jak dziedziczy się wzrost.
  • ADHD nabyte – powodują je zmiany w obszarach mózgu odpowiedzialnych za kontrolę uwagi i impulsywności, które może wywołać niedotlenienie podczas porodu, palenie papierosów w ciąży – zarówno przez mamę, jak i przez tatę (czyli tzw. bierne palenie).

Kiedy pojawiają się objawy?

Pierwsze objawy ADHD ujawniają się w okresie przedszkolnym. To bardzo ważna informacja dla rodziców, których niepokoi rozwój niemowlaka i próbują już na tym etapie życia doszukiwać się znamion nadpobudliwości. Przedszkolaki z natury są bardzo ruchliwe i nie potrafią jeszcze długo skupiać uwagi, więc rzadko bywają podejrzewane o ADHD. Niepokojące symptomy zwracają uwagę dopiero w szkole, gdy zachowanie ucznia sprawia kłopot nauczycielom i rówieśnikom.

Jak objawia się nadpobudliwość psychoruchowa?

Do objawów nadpobudliwości należą:
  • Nasilone problemy z koncentracją uwagi – znacznie wyróżniające się na tle rówieśników i utrudniające dziecku normalne funkcjonowanie;  
  • Nadruchliwość – dziecku trudno usiedzieć w jednym miejscu, wszędzie go pełno, mimo tego że inne dzieci potrafią już opanować swoją ruchliwość;
  • Impulsywność – krzykliwość, hałaśliwość, czasem również zachowania agresywne (ujawniają się przede wszystkim u dzieci, które w porę nie otrzymały właściwej opieki).
U połowy dzieci ze zdiagnozowaną nadpobudliwością psychoruchową, objawy ADHD utrzymują się przez całe życie, u pozostałych – ulegają wyciszeniu lub ustępują. Zwykle słabnie nadruchliwość i impulsywność, ale utrzymuje się nieuważność. 

Zobacz także: Łobuziak czy dziecko z ADHD – porównaj objawy

Dlaczego dziewczynki z ADHD rzadziej otrzymują pomoc?

ADHD może inaczej ujawniać się u chłopców niż u dziewczynek. Chłopcy z ADHD sprawiają tyle problemów, że szybko trafiają do specjalisty i zostają objęci terapią. Dziewczynki, mimo tego, że bardzo potrzebują fachowej pomocy, często jej nie otrzymują, ponieważ dorośli nie zdają sobie sprawy, że jest im potrzebna. Jak różni się ADHD u chłopców i u dziewczynek?
  • Dziewczynki z ADHD – mogą mieć tylko zaburzenia koncentracji uwagi. Nie są rozbiegane i głośne jak chłopcy, ale rozmarzone, jakby nieobecne. Nauczyciele przypinają im etykietkę zdolnych, lecz leniwych;
  • Chłopcy z ADHD – są impulsywni i nadruchliwi, sprawiają swoim zachowaniem wiele kłopotów, przez co szybciej otrzymują potrzebną pomoc.

Kiedy diagnozuje się ADHD?

Aby można było podejrzewać ADHD u dziecka, niepokojące objawy muszą utrzymywać się nie krócej niż pół roku. Muszą być widoczne i w domu, i poza nim. Nadpobudliwy maluch powinien trafić do psychologa lub psychiatry – tylko oni mogą postawić diagnozę o ADHD. Najpierw próbują wykluczyć inne przyczyny mogące wpływać na zachowanie. Neurolog lub inni specjaliści sprawdzają, czy dziecko nie cierpi na niedosłuch, kłopoty ze wzrokiem czy stany lękowe.

Czytaj też: Złe zachowanie - 9 kół ratunkowych

Dlaczego fachowa opieka jest tak ważna?

Brak odpowiedniej opieki nad dzieckiem z ADHD może przesądzić o jego przyszłości, poczynając od kwestii bezpieczeństwa (mali nadpobudliwcy są bardziej narażeni np. na poważne urazy głowy), przez problemy z nauką (dziecko pozostawione samo sobie skupia się na tym, co je interesuje, np. siedzi przy komputerze), na możliwości popadania w konflikt z prawem kończąc (brak umiejętności dostosowania się do wszelkich zasad). Zdiagnozowanie zobowiązuje nie tylko do pracy z dzieckiem, ale również wymaga od niego wielkiego wysiłku, który musi włożyć w to, aby radzić sobie mimo swoich ograniczeń.

Czy wszystkie dzieci otrzymują leki?

Nie wszystkie nadpobudliwe dzieci muszą otrzymywać leki. Najczęściej wystarcza terapia, oddziaływania wychowawcze oraz odpowiednie podejście nauczycieli – najlepiej, żeby dziecko miało w szkole kontakt z osobami, które są przygotowane do pracy z uczniami z ADHD.

Jak opiekować się dzieckiem z ADHD?

Dziecko z nadpobudliwością psychoruchową wymaga zrozumienia nie tylko ze strony rodziców, ale wszystkich osób, które się nim opiekują, i jasnego systemu zasad. W jego otoczeniu nie powinno być chaosu, pośpiechu, niecierpliwości. Dzieci z ADHD lepiej się zachowują, kiedy wszystko jest dobrze zaplanowane, wymagają cierpliwego przypominania i pokazywania, jakie są konsekwencje ich działań. Potrzebują też okazji, aby pozbyć się nadmiaru energii, czemu sprzyja aktywny tryb życia rodziny – sportowe pasje. Sprawdzą się również zajęcia artystyczne, które uczą cierpliwości, systematyczności, jak np. gra na instrumentach czy taniec.

Czym może bawić się nadpobudliwy maluch?

Zabawki dla dzieci z ADHD powinny być proste. Od nadpobudliwego kilkulatka trudno oczekiwać, że będzie cierpliwie i długo siedział nad jednym zadaniem. Lepiej nie kupować mu skomplikowanych układanek lub zestawów klocków, które sprawią, że dziecko szybko się zniechęci i poczuje frustrację. Lepszym rozwiązaniem są zabawy w lepienie, malowanie, w których dziecko może stworzyć to, na co ma ochotę. Warto też grać w proste i niezbyt czasochłonne gry – mają tę zaletę, że uczą dziecko stosowania się do reguł. Gdy chcemy nadpobudliwego kilkulatka zainteresować jakąś zabawką, usuńmy z jego otoczenie inne – to pozwoli mu skupić na niej uwagę.

Zobacz też:
Doładuj
Przeładuj

Popularne tematy

To Cię zainteresuje

Narzędzia dla mam

Więcej

Rozwój przez zabawę

Czas na bajeczkę