Droga Redakcjo, od ośmiu lat udzielam prywatnych lekcji z matematyki uczniom podstawówek i liceów. Zawsze podchodziłam do tego zajęcia z ogromnym sercem, przygotowywałam własne materiały i cieszyłam się z każdego małego sukcesu moich podopiecznych. Niestety, w ostatnich dwóch latach nastąpiła jakaś przedziwna zmiana w podejściu rodziców, przez którą coraz poważniej myślę o rzuceniu tego wszystkiego. Dorośli przestali traktować korepetycje jako pomoc w zrozumieniu trudnego materiału, a zaczęli widzieć w nich magiczną usługę, która bez żadnego wysiłku ze strony dziecka zapewni mu czwórki i piątki w dzienniku.

WIDEO…

player placeholder

Czarę goryczy przelała wczorajsza rozmowa z mamą trzynastoletniego Igora, z którym spotykam się raz w tygodniu od początku października. Chłopak przychodzi na zajęcia kompletnie nieprzygotowany, nie otwiera zeszytu między naszymi spotkaniami, a na proste pytania reaguje wzruszeniem ramion. Kiedy wczoraj delikatnie zwróciłam jego mamie uwagę, że jedna godzina w tygodniu nie wystarczy, jeśli Igor nie zacznie ćwiczyć zadań w domu, kobieta rzuciła, że płaci mi za to, żeby jej syn miał dobre oceny, a jak Igor dostanie jedynkę ze sprawdzianu, to będzie to wyłącznie moja wina.

Płacę i wymagam, czyli magiczna różdżka zamiast nauki

Nie wiedziałam, czy mam się śmiać, czy płakać nad taką bezczelnością. Wielu rodzicom wydaje się dzisiaj, że wystarczy przelać korepetytorowi określoną kwotę na konto, a wiedza sama wleje się dziecku do głowy, podczas gdy ono będzie przez resztę tygodnia grać na konsoli i przewijać rolki w telefonie. Nikt nie bierze pod uwagę tego, że ja nie jestem wróżką i nie pójdę napisać za ucznia klasówki w szkole.

Zobacz także:

Kiedy proszę o to, żeby uczeń zrobił w domu chociaż pięć krótkich przykładów na utrwalenie wzorów, słyszę od matek, że dziecko jest przemęczone, ma dużo innych zajęć dodatkowych i po to właśnie wynajęli mnie, żebym ja wszystko z nim przerobiła na lekcji. Takie podejście to czysta kpina z mojej pracy, mojego wykształcenia i czasu, który poświęcam na tłumaczenie podstaw z poprzednich klas, których dany uczeń po prostu nie opanował przez własne lenistwo.

Kto zapłaci za ten brak odpowiedzialności?

Najbardziej w tym wszystkim szkoda mi samych dzieciaków, które widząc postawę swoich rodziców, uczą się, że za wszystko w życiu można zapłacić, a za własne porażki zawsze obwinia się innych ludzi. Trzynastoletni Igor nie czuje żadnej potrzeby, żeby usiąść nad książką na pół godziny wieczorem, bo doskonale słyszy, jak jego mama zrzuca odpowiedzialność za jego braki na nauczycielkę w szkole i na mnie.

Zastanawiam się, co będzie z tymi młodymi ludźmi za kilka lat, gdy pójdą na studia albo do pierwszej pracy, gdzie nikt nie zapłaci za to, żeby ktoś inny wykonał za nich ich obowiązki. Korepetytor ma być przewodnikiem i wsparciem, a nie alibi dla rodziców, którzy chcą mieć czyste sumienie, że przecież opłacili dziecku prywatne lekcje.

Jeśli dorośli nie zaczną wymagać od swoich pociech systematyczności i podstawowego szacunku do cudzej pracy, to żadne pieniądze nie uratują ich przed bolesnym zderzeniem z dorosłym życiem.

Pozdrawiam całą Redakcję,

Izabela, korepetytorka matematyki.


Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: Nauczyciel powinien przygotować notatki z lekcji dla nieobecnego ucznia? „Leoś był 2 tygodnie na Maderze i teraz nie ogarnia”