Paulina od kilku dni obserwowała dziwną sytuację podczas odbierania syna z przedszkola. Choć pogoda dopisywała, a plac zabaw był pełen atrakcji, dzieci nie mogły z nich korzystać. Zamiast tego chodziły parami po wyznaczonej trasie. Początkowo kobieta pomyślała, że to element zorganizowanych zajęć. Kiedy jednak zorientowała się, że sytuacja powtarza się niemal codziennie, postanowiła zapytać nauczycielkę, o co właściwie chodzi.
WIDEO…
Zamiast zabawy na huśtawkach, dzieci maszerowały parami. „Wyglądało to jak jakiś pochód”
Paulina jest mamą trzyletniego Filipa, który od września uczęszcza do przedszkola. Chłopiec uwielbia zabawy na świeżym powietrzu, szczególnie wspinanie się na drabinki, zjeżdżanie i budowanie zamków z piasku.
Dlatego kobietę zdziwiło, kiedy któregoś popołudnia zobaczyła syna spacerującego wokół przedszkolnego placu zabaw. Za nimi szła długa kolumna pozostałych dzieci. Wszystkie poruszały się powoli, parami, jedno za drugim.
– Pomyślałam, że może pani zorganizowała im jakąś zabawę ruchową albo ćwiczą chodzenie w parach przed wycieczką. Nie zwróciłam na to większej uwagi – wspomina Paulina.
Następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Dzieci znów maszerowały wokół placu. Huśtawki stały puste, nikt nie korzystał ze zjeżdżalni, a w piaskownicy nie było ani jednego malucha.
Kiedy Paulina zapytała syna, dlaczego nie bawił się z kolegami, chłopiec odpowiedział, że pani nie pozwala.
„Jeden chłopiec złamał rękę, więc teraz nie będziemy ryzykować”
Kiedy opiekunka podeszła do furtki, Paulina zapytała, dlaczego dzieci od kilku dni nie korzystają z urządzeń na placu zabaw. Wyjaśnienie nauczycielki zupełnie ją zaskoczyło.
Okazało się, że jakiś czas wcześniej jeden z przedszkolaków spadł z huśtawki i złamał rękę. Wypadek był przykrym doświadczeniem zarówno dla chłopca, jak i jego rodziców oraz personelu placówki.
Opiekunka postanowiła jednak wyciągnąć z niego dość radykalne wnioski.
– Powiedziała mi, że po tamtym zdarzeniu nie zamierza już ryzykować. Uznała, że dzieci nie będą więcej „szaleć” na huśtawkach czy drabinkach. Zamiast tego mają spacerować wokół placu, bo tak jest bezpieczniej – relacjonuje Paulina.
Mama Filipa nie kryła zdumienia. Zapytała, czy naprawdę wszystkie dzieci muszą zrezygnować z zabawy z powodu jednego wypadku.
Nauczycielka odpowiedziała, że odpowiada za całą grupę i nie jest w stanie jednocześnie obserwować każdego przedszkolaka korzystającego z różnych urządzeń.
Paulina próbowała wyjaśnić, że rozumie obawy związane z bezpieczeństwem, ale całkowity zakaz korzystania z placu zabaw wydaje jej się przesadą.
– Zapytałam, czy nie można organizować zabawy tak, żeby część dzieci korzystała z huśtawek, a pozostałe bawiły się w piaskownicy. Albo wprowadzić zasadę, że na drabinki wchodzą tylko wtedy, kiedy pani stoi obok. Przecież są różne sposoby, żeby zmniejszyć ryzyko – opowiada kobieta.
Opiekunka nie była jednak zainteresowana dyskusją. Stwierdziła, że najważniejsze jest bezpieczeństwo, a ona nie będzie brała odpowiedzialności za kolejne złamania i urazy.
Na koniec powiedziała, że musi wracać do grupy. Odchodząc, wymamrotała jednak coś, co Paulina wyraźnie usłyszała.
– Nie mam zamiaru pilnować każdego dzieciaka z osobna.
Te słowa zdenerwowały kobietę znacznie bardziej niż wcześniejsze wyjaśnienia.
– Rozumiem, że nauczycielka ma pod opieką wiele dzieci i nie może być wszędzie jednocześnie. Ale przecież pilnowanie ich podczas zabawy to część jej pracy. Jeśli nie ma odpowiednich warunków, żeby zapewnić im bezpieczeństwo, trzeba szukać rozwiązania, a nie zakazywać wszystkiego – uważa Paulina.
Czy jeden wypadek powinien oznaczać koniec zabawy? Bezpieczeństwo to nie wszystko
Sytuacja opisana przez Paulinę pokazuje problem, z którym mierzy się wielu opiekunów małych dzieci. Z jednej strony dorośli mają obowiązek dbać o bezpieczeństwo swoich podopiecznych. Z drugiej dzieci potrzebują ruchu, swobodnej zabawy i okazji do sprawdzania własnych możliwości.
Upadek z huśtawki czy drabinki może skończyć się poważnym urazem. Nic więc dziwnego, że po takim zdarzeniu nauczyciele stają się ostrożniejsi. Warto jednak zastanowić się, czy całkowite wyeliminowanie aktywności, podczas których może dojść do upadku, rzeczywiście jest dobrym rozwiązaniem.
Plac zabaw nie jest przecież wyłącznie miejscem rozrywki. To również przestrzeń, w której dzieci rozwijają równowagę, koordynację ruchową, siłę i samodzielność.
Wspinając się, biegając czy huśtając, przedszkolaki uczą się oceniać własne możliwości i stopniowo rozpoznawać zagrożenia. Wspólna zabawa pomaga im również ćwiczyć cierpliwość, współpracę i przestrzeganie zasad.
Oczywiście nie oznacza to, że dzieci powinny korzystać z urządzeń bez żadnego nadzoru. Przeciwnie, szczególnie najmłodsze wymagają uważnej opieki i jasnych reguł.
Odpowiedzialna opieka nad dziećmi nie polega na wyeliminowaniu każdego możliwego zagrożenia, lecz na rozsądnym ograniczaniu ryzyka i uczeniu bezpiecznego zachowania.
Paulina ma nadzieję, że rozmowa z dyrekcją pozwoli znaleźć rozwiązanie. Nie chce konfliktu z nauczycielką ani podważania jej autorytetu. Chciałaby jedynie, żeby jej syn i pozostałe przedszkolaki znów mogły cieszyć się aktywną zabawą na świeżym powietrzu.
– Rozumiem, że po wypadku wszyscy się przestraszyli. Ale przecież nie można wychowywać dzieci w przekonaniu, że najlepiej niczego nie próbować, bo zawsze może się coś stać. Jeśli zaczniemy zabraniać im wszystkiego, co niesie jakiekolwiek ryzyko, to czego się nauczą? Chodzenia w kółko? – podsumowuje kobieta.
Zobacz także: Przyniosła do przedszkola zapas pieluch dla syna, ale dyrektorka ucięła temat. „Tylko 2 słowa i matka aż zdrętwiała”
