Dziadkowie to dla wielu dzieci synonim bezpieczeństwa, ciepła i odrobiny rozpieszczania, na które rodzice nie zawsze pozwalają. Problem w tym, że część zachowań, które z zewnątrz wyglądają na nieszkodliwą troskę albo niewinne „psucie” wnuków, potrafi obciążać psychikę dziecka. Eksperci podkreślają, że toksyczna jest powtarzalność takich zachowań, a nie jednorazowy błąd. Dlatego tak ważne jest, by w razie potrzeby porozmawiać z dziadkami i wytłumaczyć im, co robią źle.

WIDEO…

player placeholder

Kiedy pomoc dziadków przestaje być pomocą?

Okazjonalne podsunięcie dodatkowego ciastka czy pozwolenie na późniejsze pójście spać nie czyni z nikogo toksycznego dziadka czy babci. Specjaliści zwracają uwagę, że granicę wyznacza tu przede wszystkim powtarzalność i intencja: czy dane zachowanie szanuje zasady rodziców, czy raczej je podważa, a dziecko wciąga w rolę, która go przerasta.

Właśnie dlatego warto patrzeć nie na pojedyncze sytuacje, lecz na stały wzorzec. Poniżej trzy sygnały, które najczęściej wskazują, że relacja z dziadkami może szkodzić dziecku, nawet jeśli wszyscy wokół mówią, że to „wzorowa babcia” albo „kochający dziadek”. 

Zobacz także:

Prezenty zamiast uczuć

Niepokojące nie jest samo rozpieszczanie wnuków, lecz sytuacja, w której prezenty stają się sposobem na zdobycie ich sympatii lub kontrolowanie zachowania. Babcia wręcza zabawkę pod warunkiem, że dziecko przyjdzie do niej w weekend, a dziadek obiecuje drogi gadżet w zamian za posłuszeństwo.

Bywa też, że podarunek ma skłonić wnuka do zachowania tajemnicy przed rodzicami. W ten sposób dziecko może zacząć kojarzyć miłość z nagrodami i uznać, że na bliskość trzeba zasłużyć. Tymczasem zdrowa relacja opiera się na wspólnie spędzanym czasie, zainteresowaniu i szacunku, a nie na wartości prezentów.

Szantaż emocjonalny

Szantaż emocjonalny często ukrywa się pod pozorem troski i miłości. Słowa: „Babci będzie przykro, jeśli nie przyjdziesz” albo „Tak cię kocham, a ty nawet nie chcesz mnie przytulić” przerzucają na dziecko odpowiedzialność za samopoczucie dorosłego. Wnuk może czuć, że nie ma prawa odmówić wizyty, rozmowy czy przytulenia, bo zrani uczucia dziadków.

Powtarzany nacisk uczy dziecko ignorowania własnych granic i podejmowania decyzji ze strachu przed czyimś rozczarowaniem. Dziadkowie mają prawo mówić o tęsknocie, ale nie powinni wymuszać bliskości za pomocą poczucia winy.

Krytykowanie rodziców przy dziecku

Różnice zdań między rodzicami a dziadkami są naturalne, ale celowe podważanie ich autorytetu przy dziecku może być szkodliwe. Gdy babcia powtarza „Mama przesadza”, a dziadek pozwala łamać zasady i dodaje „Tylko nie mów tacie”, wnuk otrzymuje sprzeczne komunikaty. Zostaje też wciągnięty w konflikt lojalnościowy, bo nie wie, po czyjej stronie powinien stanąć.

Szczególnie niepokojące jest wymaganie zachowywania sekretów przed rodzicami. Dziecko powinno wiedzieć, że może opowiedzieć swoim opiekunom o wszystkim, co je spotyka, bez obawy, że straci przez to miłość dziadków.

Jak rodzice mogą chronić dziecko?

Warto ustalić kilka jasnych zasad dotyczących bezpieczeństwa, zdrowia, ekranów, słodyczy i tajemnic, a następnie przekazać je spokojnie i konkretnie: „To jest nasza zasada i nie zgadzamy się na jej łamanie”. Dobrze nie kłócić się przy dziecku, a jedynie krótko potwierdzić, że decyzje dotyczące niego podejmują rodzice. 

Jeśli trudne zachowania dziadków się powtarzają, można ograniczyć wizyty, wprowadzić spotkania pod nadzorem albo czasowo zawiesić kontakt. Gdy dziecko po spotkaniach regularnie odczuwa lęk, winę, bóle brzucha, wycofuje się lub zaczyna ukrywać informacje, warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym. Najważniejszym kryterium pozostaje to, czy dziadkowie szanują granice i zapewniają dziecku poczucie bezpieczeństwa.

Źródła: toxicties.com; sosrodzice.pl

Zobacz także: „Żłobek jest 100x lepszy niż »Moda na sukces« oglądana z babcią w domu”. Matka 2-latka przekonuje